آبسه های کبدی

آبسه های کبدی:

کبد بیش از سایر احشاء شکمی به آبسه دچار میشود در یک بررسی روی ۵۴۰ آبسه داخل شکمی ۲۶% از آنها احشایی بودند.

آبسه هایی کبدی ۱۳% از کل آبسه ها و ۴۸% از تمام آبسه های احشایی را تشکیل دادند .

آبسه های کبدی ممکن است منفرد یا متعدد باشند منشاء آنها ممکن است انتشار هماتوژن باکتریها یا انتشار موضعی از یک کانون عفونی مجاور در حفره صفاقی باشد.

در گذشته ،آپاندیسیت و پارگی و انتشار عفونت متعاقب آن ، شایعترین علت است Pylephlebitis ( ترومبوز چرکی ورید اجوف ) معمولا برخاسته از عفونت لگنی است ،اما گاه عفونت در محل دیگری از حفره صفاقی عامل آن میباشد این بیماری میتواند به عنوان یک منشاء برای کاشت باکتریها در کبد عمل کند.

تب شایعترین نشانه آبسه کبدی است ،در برخی بیماران ، به ویژه افراد مبتلا به بیماری فعال دستگاه صفراوی ، علائم و نشانه های مربوط به ربع فوقانی راست شامل درد، گاردینگ ، حساسیت در لمس و حتی حساسیت واجهشی وجود دارد.

علائم غیر اختصاصی نظیر لرز ، بی اشتهای  کاهش وزن ، تهوع واسفراغ نیز ممکن است دیده شوند.

با این حال ، تنها ۵۰% از بیماران مبتلا به آبسه کبدی دارای بزرگی کبد ، حساسیت در لمس ربع فوقانی راست یا زردی هستند.

بنابراین در حدود نیمی از بیماران ، علامت یا نشانه ای وجود ندارد که توجه پزشک را به کبد معطوف سازد .

تب با منشاء ناشناخته FUO ممکن است تنها تظاهر آبسه کبدی به ویژه در سالمندان باشد .

بررسی های تشخیصی شکم به ویژه ربع فوقانی راست باید بخشی از اقدامات در FUO باشد .

مطمئن ترین و تنها یافته آزمایشگاهی ، افزایش غلظت سرمی آلکالن فسفاتاز است که در ۷۰% از بیماران مبتلا به آبسه کبدی مشاهده میشود.

سایر آزمونهای کار کرد کبد ممکن است طبیعی باشند ، لیکن بیلی رو بین سرم در ۵۰% موارد و آسپارتات آمینو ترانسفراز در ۴۸% موارد افزایش می یابد.

سایر یافته های ازمایشگاهی عبارتند از لکوسیتوز در ۷۷% موارد ، کم خونی ، ( معمولا نرمو کروم نرموسیتیک ) در ۵۰% موارد و هیپوآلبومینمی در ۳۳% موارد باکتریمی همزمان در یک سوم تا نیمی از بیماران دیده میشود .

گاه یک آبسه کبدی در رادیو گرافی قفسه سینه مطرح میگردد، به ویژه اگر نیمه راست دیافراگم به تازگی بالا زده شده باشد یافته های دیگر عبارتند از ارتشاح به قاعده ریه راست و تجمع مایع جنب در سمت راست .

مطلاعات تصویر برداری قابل اعتماد ترین روش در تشخیص آبسه های کبدی هستند.

این مطالعات شامل اولتراسونوگرافی ، CT، اسکن WBC نشان دار شده با ایندیوم یا اسکن گالیوم و MRI میباشند.

در بعضی موارد ممکن است بیش از یکی از این مطالعات لازم باشد .ارگانیسم های به دست آمده از آبسه های کبدی بر حسب اتیولوژی متفاوتند.

در عفونت های کبدی که از درخت صفراوی منشاء میگرند ، باسیلهای گرم منفی روده ای و انتروکوکها ارگانیسم های شایعی هستند.

بجز در مواردی که جراحی قبلی صورت گرفته باشد ، بی هوازی ها عموما در آبسه های کبدی منشاء گرفته از عفونت های صفراوی دخیل نمیباشند .

در مقابل ، در آبسه های کبدی منشاء گرفته از منابع لگنی و سایر منابع داخل صفاقی ، فلور مخلوطی شامل گونه های هوازی و بی هوازی شایع است و باکتروئید فراژیلیس  شایع ترین گونه جدا شده میباشد.

با انتشار هماتوژن عفونت ، معمولا تنها یک ارگانیسم منفرد مشاهده میشود.

این گونه ممکن است استافیلوکوک اورووس یا یک گونه استرپتوکوکی مانند استرپتوکوک میلری باشد.

نتایج کشت های گرفته شده از محل در ناژ برای تعیین اتیولوژی عفونت قابل اعتماد نیستند.

آبسه های کبدی همچنین ممکن است به وسیله گونه های کاندیدا ایجاد شوند چنین آبسه هایی معمولا به دنبال گسترش خونی قارچها در بیمارانی که شیمی درمانی سرطان میگرند رخ میدهند .

اغلب به هنگامی تطاهر میکنند که نوتروفیل ها به دنبال دوره ای از نو تروپنی باز میگردند.

آبسه های آمیبی کبد مشکل ناشایعی نیست تست های سرولوژیک آمیبی در بیش از ۹۵% موارد نتایج مثبت به دست میدهند .

بنابراین یک نتیجه منفی به رد کردن این تشخیص کمک میکند.