برپایی یک شبکۀ حمایت بخش اول
وقتی برای بیمار تشخیص ابتلا به یک بیماری مزمن مثل دیابت گذاشته می شود ، بیمار یک دوره ای از ناراحتی به خاطر از دست رفتن سلامتی را طی می کند و بعد از آن باید بیمار اطلاعات بی شماری را دربارۀ کربوهبدرات ها ، کالری ، فعالیت بدنی ، کنترل وزن و چک کردن قند خون خود کسب کند . بیمار ممکن است سوالات زیر را داشته باشد :
• بیماری چه تأثیری بر روی خانواده اش خواهد گذاشت؟
• بیماری چه تأثیری بر شغل بیمار دارد؟
• چگونه و چه چیزی بایذ بیمار به خانواده ، دوستان و هم کلاسی هایش بگوید؟
• آیا بیمار مجبور است که سطح قند خون خود را در جمع و به طور آشکار چک کند؟
• آیا بیمار قادر به رانندگی می باشد؟
• آیا بیمار بینایی خود را از دست می دهد؟
• آیا ابتلا به دیابت به این معنا است که کار بیمار به دیالیز می کشد؟
• آیا بیمار پای خود را از دست می دهد؟
• آیا این بیماری شبب مرگ بیمار می شود؟
بیمار ممکن است احساس تشویق داشته باشد ، مضطرب باشد یا اینکه از لحاظ روحی بی تفاوت باشد . بیمار ممکن است همه چیز را نادیده گرفته و به این امید باشد که دیابت او برطرف می شود . بیمار ممکن است عصبانی شده و از او بپرس چرا من؟ و پزشک خود را از این جهت که زودتر بیماری را متوجه نشده سرزنش کند . بیمار ممکن است احساس کند که همسر و اعضای خانواده اش او را درک نمی کنند . در نهایت بیمار با دیابت خود کنار آمده و متوجه می شود علی رغم اینکه او از ابتدا به این بیماری ناراحت است ولی باید محدودیت های ایجاد شده توسط این بیماری را در زندگی خود را بپذیرد .
احساس شوک ، عدم پذیرش ، عصبانیت و پذیرش در هنگام تشخیص دیابت برای بیمار ممکن است در زمان ها و با شدت های مختلف برای بیمار ایجاد شود .حتی پس از پذیرش دیابت استرس وجود این بیماری مزمن و نیز افسردگی به خاطر آن در بیماران دیابتی شایع است . پژوهش های بالینی نشان داده است که بیمارانی که شبکۀ حمایتی قوی دارند این فاز ناراحتی به خاطر ابتلا به دیابت را بهتر از افرادی که تنها هستند طی می کنند .حمایت می تواند عاطفی یا عملی (درمان افت قند خون ، کمک به برنامه ریزی وعده های غذایی ، مربی و یک همراه در فعالیت های ورزشی که بیمار را تشویق به التزام به برنامه های ورزشی کند) باشد .
No related posts.