بیماری التهابی لگن :
معمولا به عفونتی اطلاق میشود که با صعود از دهانه رحم یا مهبل ، اندومتر و یا لوله های رحمی را درگیر میکند .
عفونت ممکن است با انتشار به وراء دستگاه تناسلی ، پریتونیت لگنی ، پریتونیت فراگیر ، پری هپاتیت ، آبسه دور طحالی یا آبسه لگنی را ایجاد کند.
در موارد نادر ، عفونت که به پاتوژن های اختصاصی STI مربوط نیستند به صورت ثانویه از کانون های عفونی مجاور ( مانند آپاندیسیت ، ایلئیت ناحیه ای یا دیور تیکولیت ) یا واژینوز باکتریایی، در نتیجه انتشار هماتوژن ( مانند سل و باکتریمی استاف ) یا به عنوان یک عارضه برخی بیماری های گرمسیری ( نظیر شیستوزومیاز ) به وجود آید .
عفونت داخل رحمی ممکن است اولیه ( خود به خود معمولا از راه جنسی ) ثانویه به اعمال جراحی تهاجمی داخل رحمی ، (مانند گشادکردن و کور تاژ، ختم بارداری ، قرار دادن ابزار جلوگیری از بارداری در رحم یا هیستر و سالپنگوگرافی ) یا زایمان باشد.
اتیولوژی : شایع ترین عوامل دخیل در PLD حاد مشتمل هستند بر عوامل اصلی اندوسرویسیت (C.trachomatis) و N.gonorrhoeae و عواملی که به عنوان بخشی از فلور تاییر یافته مهبل تلقی میشوند .
بطور کلی در مناطقی که میزان PID گونوره زیاد است ، اغلب موارد PID ناشی از گونوره میباشد .مثلا در مناطق شهری فقیر نشین ایالات متحده .در مطالعات مورد – شاهدی ،کشف M.genitalium توسط RCR در نمونه های اندومتر نیز به میزان قابل ملاحظه ای با تشخیص هیستو پاتولوژیک اندومتریت و سالپنژیت همراه بوده است.
میکروب های بیهوازی و اختیاری ( مخصوصا گونه پره وتلا ، پپتواسترپتوکوکسی و اشرشیا کولی و هموفیلوس آنفلوانزا و استرپتوکوکسی گروه B و مایکپ پلاسماهای تناسلی به نسبت های متغیری در نمونه های مایع پریتونئال یا لوله های فالوپ در لاپارو سکوپی خانم های های مبتلا به PID در آمریکا بطور معمول یک چهارم تا یک سوم موارد جداشده اند.
دشوار بودن تعیین اتیولوژی میکروبی دقیق در هر مورد PID با توجه به محدویت در استفاده از پروسه های تهاجمی نمونه گیری ، روی رویکرد درمان ضد میکروبی تجربی برای درمان این عفونت اثر گذار است .
موارد بستری شدن به دلیل PID حاد نیز در ایالات متحده نسبت به دهه ۱۹۸۰ و اوایل دهه ۱۹۹۰ کمتر شده است و روی میزان تقریبا ثابت ۱۰۰،۰۰۰ و ۷۰،۰۰۰ مورد در سال از سال ۱۹۹۵ قرار گرفته است .
عوامل خطر مهم جهت PID حاد عبارتند از وجود عفونت اند و سرویکال یا واژینوز باکتریال ، سابقه سالپنژیت یا دوش واژینال اخیر و استفاده از IUD عوامل درمانزاد ( ایاتروژنیک ) خاص دیگر از فبیل اتساع و کورتاژ یا سزارین می توانند خطر PID را بال ببرند ، به خصوص در زنانی که دچار عفونت گنوکوکی یا کلامیدیایب اندوسرویکال یا واژینوز باکتریال میباشند .
شروع علایم PID همراه با نایسریا گونوره و کلامیدیا تراکوماتیس اغلب در قاعدگی و یا مدت کوتاهی پس از آن روی میدهد .
این زمان بندی نشان میدهد که قاعدگی یک عامل خطر جهت صعود عفونت از واژن و دهانه رحم است .تلقیح آزمایشی لوله های فالوپ در پریمات های پست تر نشان داده است که مواجهه مکرر با کلامیدیا تراکوماتیس موجب بیشترین میزان التهاب و آسیب بافتی میگردد.