تتراسیکلین ها و تایگسایکلین

تتراسیکلین ها و تایگسایکلین :

شایع ترین روش مقاومت بتن سنگین در باکتری های گرم منفی یک پمپ پلاسمیدی است که به غشای سیتوپلاسمی متصل شده و آنتی بیوتیک را فعال از سلول خارج می‌کند در باکتریهای گرم مثبت به دلیل خروج فعال یا تغییراتی است که باعث کاهش اتصال آنتی بیوتیک به هدف می شود ژن های مسوول حفاظتی ریبوزوم روی عناصر متحرک ژنتیکی قرار دارند.

مشتق تیترا سایکلین تزریقی به نام تایگساکلین (یک گلیسیل سیکلین در مقابل باکتری های مقاوم به سایکلین فعال است زیرا این دارو با بیرون رانده شدن از سلول خارج نمی شود و می تواند به ریبوزوم های تغییر یافته متصل شود.

موپیروسین :

گرچه موپیروسین موضعی  اخیراً مصرف بالینی پیدا کرده است مقاومت به آن در بعضی مناطق به طور گسترده مشاهده می‌شود به شیوه مقاومت عبارتند از جهش ایزولوسینtRNA سنتتاز هدف تا دیگر آنتی بیوتیک به آن اثرنکند  یا تولید پلاسمیدی آنزیمی که اتصال ضعیفی با موپیروسین داشته باشند.

تری متو پریم و سولفا نامیدها : شایع ترین شیوع مقاومت به تری متوپریم و سولفونامیدها در باکتریهای گرم مثبت و منفی ، اکتساب ژن های پلاسمیدی است که هدفی غیر حساس و جدید میسازند- به ویژه دی هیدروفولات ردوکتاز غیر حساس به تری متوپریم و دی هیدروپتروات سنتتاز تغییر یافته برای سولفانامیدها .

کینولون ها : شایع ترین روش ایجاد مقاومت به کینولونها یک یا چند جهش در DNAgyrase و توپوایز و مراز IV است که جلوی مداخله دارو را در فعالیت آنزیم میگیرد .

بعضی باکتریهای گرم منفی جهش هایی انجام میدهند که باعث کاهش نفوذ پذیری پورین غشاء خارجی و نیز خروج فعال دارو از سیتو پلاسم میشوند.

در باکتریهای گرم مثبت جهش های منتج به خروج فعال کینولون هم دیده میشوند.

ریفامپین :باکتریها با ایجاد جهش در زیر واحد B از RNA پلی مراز که جلوی اتصال آنزیم به آنتی بیوتیک را میگیرد ، سریعا به ریفامپین مقاوم میشوند .

انتخاب سریع انواع جهش یافته ، محدویت اصلی استفاده از این آنتی بیوتیک برای استافیلوکوک هایی است که قبلا حساس بوده اند و لذا اضافه کردن یک داروی دیگر ضد استافیلوکوک ضروری است .

لینزولید :انتروکوک ها ، استرپتوکوک ها و استافیلوکوک ها از طریق جهش ناحیه اتصالیr RNA و s۳۳ در محیط آزمایشگاهی نسبت به لینزولید مقاوم می گردند.

ارگانیسم های جدا شده آنتروکوکوس فاسیوم و آنتروکوکوس فکالیس به سادگی از طریق این مکانیسم ، مقاومت در برابر لینزولید را کسب میکنند که اغلب در طی درمان روی میدهد.

یک ژن جدید مقاومت که توسط پلاسمید کد میشود در استافیلوکوک ها یافت شده که محل اتصال ریبوزومی لینزولید را متیله میکند.

حداقل یک همه گیری کوچک عفونتهای استاف اورئوس مقاوم به لینزولید توسط گونه های جدا شده ای که حامل این ژن بودند شرح داده شده است .

مقاومت توام به چند آنتی بیوتیک :

اکتساب مقاومت به چند آنتی بیوتیک توسط یک باکتری ، بطور روز افزون دیده میشود دو روش اصلی عبارتند از اکتساب چند ژن مقاومت غیر مرتبط و ایجاد جهش هایی در یک ژن یا یک مجموعه ژن که باعث مقاومت نسبت به گروهی از داروهای غیر مرتبط میشود .

تولید سویه هایی با مقاومت چند گانه با مراحل متوالی حمل و نقل و انتخاب محیطی در جایی که مقادیر بالای آنتی بیوتیک مثرف میشود انجام می گرد.

برعکس ، جهش هایی یک ژن در یک مرحله نیز متصور است باکتریهای که بطریق اکتساب ژن جدید مقاومت چندگانه پیدا میکنند عبارتند از باکتریهای گرم منفی ، انتروکوک ها و استا فیلوکوک ها بیمارستانی و سویه های اکتسابی از جامعه سالمونلا ، گونوکوک و پنوموکوک ، جهش های عامل مقاومت به چند آنتی بیوتیک متفاوت ، در ژن های پورینی غشاء خارجی و پروتئین های خارج کننده در باکتریهای گرم منفی رخ میدهند .

این جهش ها تجمع داخل سلولی و پری پلاسمی بتالاکتام ها ، کینولون ها ، تتراسیکلین ، کلرامفنیکل و آمینوگلیکوزیدها را کاهش دهند.

انواع باکتریها با مقاومت چندگانه باعث افزایش مشکلات بیمارستانهای ایالات متحده شده اند سویه های مقاوم به تمام آنتی بیوتیک های موجود هم کشف شده اند.

نمایه فارما کوکینتیک : یک آنتی بیوتیک یعنی غلظت سرمی و بافتی آن در واحد زمان و انعکاس از روند جذب ، توزیع ، متابولیسم و دفع آن است .

مشخصات مهم شامل حداکثر و حداقل غلظت سرمی و پارامترهای محاسبه شده ای مثل نیمه عمر ، پاکسازی و حجم توزیع است .

اطلاعات فارماکوکینتیک برای تخمین مقدار مورد نیاز و دفعات تجویز ، تغییر دوز در بیمارانی که اشکال در دفع دارند و مقایسه یک دلرو با دیگری مفید است .

در مقابل نمایه فارماکودینامیک یک آنتی بیوتیک به ارتباط بین مشخصات فارمتکودینامیک آنتی بیوتیک و حداقل غلظت مهاری ( MIC برای باکتریهای اطلق میشود ( قسمت اصول کموتراپی آنتی بیوتیکی در ادامه میبینید.