تظاهرات بالینی هیپوترمی

تظاهرات بالینی:
در اغلب موارد هیپو ترمی وجود عوامل محیطی در شرح حال بیمار نظیر سابقه قرار گرفتن طولانی مدت در فضای باز بدون پوشس کافی تشخیص را ساده میکند .
با وجود این در جوامع شهری تظاهرات به آن وضوح نیست و باید فرآیند سایر بیماریها ، سابقه تماس با سموم ، یا تشخیص های روانپزشکی را در نظر گرفت .بعد از تحریک اولیه توسط هیپوترمی ، تمام سیستم های بدن دچار سرکوب پیشرونده میشوند .
ترتیب زمانی ظهور این تظاهرات بالینی بسیار گسترده است (جدول ۲_۱۹) بدون اطلاع از درجه حرارت مرکزی تفسیر سایر علایم حیاتی مشکل است .برای مثال، تاکیکاردی نامتناسب با حرارت مرکزی هیپوترمی ثانویه را که به علت هیپوگلسیمی ، هیپوو لمی یا افزایش مواد سمی ایجاد شده باشد ، مطرح میسازد ، از آنجائیکه تولید دی اکسید کربن به نحو پیشرونده ای کاهش می یابد ، تعدا تنفس باید کم شود ، وجود هیپرونتیلاسیون ثابت دال بر ضایعه ای در سیستم اعصاب مرکزی (CNS و یا اسیدوز ارگانیک است .
وقتی سطح هوشیاری بیماری که هیپوترمی خفیف دارد خیلی کاهش یابد ، باید نسبت به مسمومیت و یا اختلال عملکرد CNS در اثر عفونت یا تروما مشکوک شد.
یافته های معاینات بالینی نیز میتوانند در اثر هیپوترمی تغییر یابند .برای مثال این فرض که از بین رفتن رفلکس ها تنها به هیپوترمی مربوط است میتواند موجب اختلال و تأخیر در تشخیص ضایعات نخاعی شود .
بیماران مبتلا به هیپوترمی ممکن است گیج یا پرخاشگر باشند، این علائم با گرم کردن بیمار سریعتر فروکش میکنند تا با مهار فیزیکی او یک مثال کلاسیک رفتارهای غیر عادی در بیماران مبتلا به هیپوترمی عبارتست از لخت شدن بیمار یعنی بیمار در مقابل استرس مواجهه با سرما پاسخ معکوس داده لباس خود را بیرون می آورد .
ایلئوس و اسپاسم عضلات رکتوس شکم که به علت سرما ایجاد میشوند میتوانند با شکم حاد اشتباه شوند یا آنکه علائم آن را مخفی سازند .
وقتی بیماری که به علت هیپوترمی دچار ایست قلبی شده برای اولین بار ویزیت میشود ، احیای قلب و ریه اند یکاسیون دارد مگر آنکه (۱)بیمار دستور do_not _ resususcitate داشته باشد ۲) ضایعاتی وجود داشته باشند که بوضوح کشنده باشد یا (۳) به دلیل یخ زدن دیواره قفسه سینه قابل فشردن نباشد .
ضمن عملیات احیا اگر شواهدی دال بر لیز گسترده سلولی وجود داشته باشد که با افزایش سطح پتاسیم سرم به مقادیر بیش از mmol/L meq/L نشان داده میشود ، پرو گنوز و خیم است .
یافته هایی که ممکن است از ادامه احیا ممانعت به عمل اورند عبارتند از : دمای مرکزی ۱۲_۱۰، ۵/۶ pH ویا شواهدی دال بر ترومبوز داخل عروقی با سطح فیبر ینوژن تصمیم گرفتن در مورد ختم احیا قبل از گرم کردن بیمار تا حد بیش از ۳۳C باید بر اساس نوع و شدت پیشرفت هیپوترمی پیش بینی شود.
هیچ نوع شاخص پیش آگاهی معتبری برای بهبودی از هیپوترمی وجود ندارد .سابقه آسفیکسی با هیپوترمی ثانویه مهم ترین شاخص منفی زنده ماندن است‌.