اپید میو لوژی

اپید میو لوژی :

در ایالات متحده ، استئومیلیت حاد تقریبا۱\۰- ۸\۱%  از جمعیت بزرگسالان سالم را درگیر میکند .بعد از سوراخ شدن پا ،۴۰-۳۰%  بزرگسالان مبتلا به دیابت دچار استئومیلیت میشوند.

در این کشور ، یک تغییر اساسی در وضعیت پاتوژن های باکتریایی خاص به وجود آمده است ، ظهور گونه های MRSA در دهه اخیر MRSA به عنوان منشا نگرانی بزرگ بیمارستانها به خصوص بعد از جراحی تبدیل شده اند .

بنظر می آید ناتوانی ها و تبعات اقتصادی در مورد استئومیلیت ناشی از MRSA بیشتر از استئومیلیت ناشی از گونه های حساس به متی سیلین استاف اورئوس باشد.

با این حال مشخص نیست که آیا این نتایج ضعیف تر برای  MRSA ناشی از عوامل خطر جدید یا تخریبی تر باشد چرا که ممکن است ناشی از تاخیر در شروع درمان موثر آنتی باکتریایی باشد .

انواع و علل استئومیلیت بسته به منطقه و زمان متفاوت اند، ایالات متحده با یک افزایش میزان عفونت به علت افزایش استفاده از جراحی اورتوپدی جهت اصلاح دفورمیتی ها و کاشتن پیچ ها ، پینها ، ,plate  rods ها و مفاصل مصنوعی روبرو بوده است .

با افزایش سن جمعیت ، اپیدمی چاقی و دیابت در بعضی کشورها ، تواتر این عوامل مستعدد کننده همچنان در حال افزایش است و نیاز به تعدیل رویکردی های درمانی دارد.

هر نوع وسیله ای ممکن است منجر به عفونت در تعداد کوچکی از موارد گردد.استئومیلیت در رابطه با وسایل ارتوپدی و مداخلات جراحی در کشورهای با منابع طبی محدود بسیار کمتر رایج است .

در این کشورها ممکن است سل عامل غالب عفونت ها باشد و تب مالت نیز چندان ناشایع نیست .در بسیاری از این مناطق ،آسیب های حین کشاورزی ،حوادث صنعتی و زخم های حین جنگ بسیار بیشتر از کشورهای ثروتمند دیده میشود و پاتوژن های عامل عفونت نیز متأثر از این آسیب ها میباشند.

استئومیلیت در موقعیت های که زخم را نتوان سریعا دبرید و ترمیم کرد ، آزمایش های میکروب شناسی به راحتی در دسترس نباشند و داروهای ضد میکروبی موثر محدود باشند ، رایج تر است .

بیمار زایی :

رایج ترین عامل مستعدد کننده برای استئومیلیت ، یک منطقه از استخوان یا بافت احاطه کنندۂ مجاور است که از نظر قابلیت زنده ماندن، خون رسانی ،حس یا ادم غیر طبیعی باشد .

بافت آسیب دیده نه تنها گردش خون سالم به منطقه را مختل میکند بلکه ممکن است جریان خون وریدی و لنفاوی را نیز مختل کند و بنابراین مواد غذایی را برای باکتری ها فراهم کند و آسیب را تشدید کند.

عوامل میزبان مانند تغذیه ناکافی و مهار ایمنی نیز ممن است نقش داشته باشند .دیابت در بزرگسالان مهم ترین عامل خطر است .

نوروپاتی دیابتی به پیشرفت استئومیلیت کمک میکند چرا که بیمار ممکن است متوجه انتشار عفونت به استخوان نشود .عواقب آن هزاران قطع عضوی است که سالانه انجام میشود.

علل دیگر مهار ایمنی مانند شیمی درمانی و درمان با گلوکوکور تیکوئیدها یا مهار کننده های فاکتور نکروز دهنده بافتی  TNF نیز مکانیسم های دفاع میزبانی را مهار میکنند.

و بنابراین میزبان را مستعد عفونت های مکرر و جدی مینمایند که نشانه های کمتری دارند چرا که پاسخ های التهابی در آنها کاهش یافته است .باکتری های عامل در استئومیلیت از طریق آزاد سازی سموم هضم کننده که منجر به آسیب بیشتر بافت ها مانند استخوان میگردند، زننده می مانند.

استافیلوکوک اورئوس به ویژه در این مورد خبره می باشد .این باکتری در حدود یک سوم افراد سالم در منطقه بینی کلونیزه میباشد و میتواند انواع گسترده ای از سیتوکین ها ، آنزیم ها و سموم را تولید کند که بافت را تخریب کند و پاسخ نوتر فیلی را تحت تاثیر قرار دهد .

بعضی از استا فیلوکوک اورئوس در درون واکوئل های فاگوسیتی ماکروفاژها زنده می مانند و به بیماریزایی و عود خود از طریق فرار کردن از مکانیسم های دفاعی ادامه میدهند.

این ظرفیت برای به خواب زمستانی رفتن و دوام ممکن است به استافیلوکوک اورئوس امکان غیر فعال بودن را تا دهها سال قبل از بروز عفونت در آسیب های قدیمی ( مانند زخم گلوله یا سایر زخم های نافذ ) فراهم کند .

بطور کلی استافیلوکوک کو اگولاز منفی به اندازه استافیلوکوک اورئوس خطرناک نیست ولی مشخص شده است که میتواند از طریق تولید یک بیوفیلم که ان را از میزبان محافظت میکند وامکان زنده ماندن آن را تا سالها در مفاصل مصنوعی با حداقل نشانه ها میدهد ، زنده بماند.

این که سایر ارگانیسم ها تا چه حد از بیو فیلم برای زنده ماندشان استفاده میکنند ، معلوم نیست ولی تولید بیوفیلم احتمالا نقش قابل توجهی در استئومیلیت به خصوص در اشکال مزمن آن دارد.

ممکن است از کشت های بافتی باکتری های متعددی به دست آیند به خصوص زمانی که یک زخم ورودی وجود داشته باشد .تصمیم در مورد اینکه کدام یک از باکتری ها هدف درمان آنتی بیوتیکی قرار گیرد اغلب مشکل است .

باکتری های ساکن و میکروب های کلونیزه شونده رایج روی پوست معمولا نیازی به درمان ندارند و در حقیقت بیش درمانی منجر به مسمویت غیر ضروری میشود و مقاومت ضد میکروبی را در ارگانیسم های که زنده می مانند افزایش دهد.

باکتری های بی هوازی را اغلب میتوان پیدا کرد و ممکن است یک نقش هم افزایی با پاتوژن های معمول یا غیر معمول داشته باشند .