بررسی های آزمایشگاهی

بررسی های آزمایشگاهی:
در بررسی آزمایشگاهی باید خیلی دقت نمود و طوری انجام داد که در کوتاهترین زمان ممکن ، با حداقل هزینه و با ایجاد کمترین ناراحتی برای بیمار بتوان به تشخیص رسید .
چون سطوح مخاطی و پوست توسط بسیاری از میکروارگانیسم های بدون ضرر و مفید کلونیزه اند ، کشت ها باید به روشی انجام شوند که احتمال آلودگی با فلور میکروبی حداقل بوده و حداکثر نتیجه رابدست دهند.
یک نمونه خلط هنگامی که تحت نظر پزشک با ایجاد تحریک گرفته شود خیلی با ارزش تراست از زمانیکه در ظرفی که کنار تخت بیمار قرار داده شده است و تنها با یک آموزش سطحی به بیمار جمع آوری شود .
رنگ آمیزی گرم نونه ها باید به دقت تفسیر شوند و کیفیت نمونه باید مورد ارزیابی قرار گیرد .یافته های که با رنگ آمیزی گرم بدست می آیند باید با کشت مطابقت داشته باشد ، در صورت وجود تضاد احتمالاتی نظیر عفونت با باکتری های سخت رشد یا بی هوازی مطرح است .
آزمایشگاه میکروبیولوژی باید در راستای تشخیصی عمل کند .یک پرسنل آزمایشگاهی کار آزموده خود کشت های لازم و شرایط حمل و نقل مناسب را پیشنهاد داده و یا تستهای جایگزین را برای تسهیل و تشخیص مطرح میکند .
یک تکنسین آگاه آزمایشگاهی اگر از مواجهه با یک پاتوژن اختصاصی اطلاع یابد ، فرصت کافی به ارگانیسم خواهد داد تا در کشت ظاهر شود حتی وقتی تعداد آن ها کم بوده و یا رشد آهسته ای داشته باشند .یک تکنسین انگل شناسی که با شرایط خاص تشخیصی مربوط به یک مورد بخصوص آشناست ، ممکن است قادر باشد یک تخم انگل یا کیست نادر و یا گریزنده را در مدفوع تشخیص دهد.
در مواردی که تشخیص مشکل به نظر میرسد باید سرم را در فاز حاد اولیه بیماری نگهداری کرد تا بتوان افزایش تیتر آنتی بادی نسبت به یک پاتوژن خاص را در مراحل بعدی بیماری جستجو نمود و به تشخیص رسید .
گاهی میتوان آنتی ژن های باکتریایی و قارچی رادر مایعات بدن جستجو نمود حتی وقتی که کشت ها منفی هستند و یا در اثر مصرف آنتی بیوتیکها استریل شده اند.
روش های نظیر واکنش زنجیرهٔ پلیمر از باعث تقویت توالی های اختصاصی DNA و RNA مشوند به طوری که مقادیر بسیار جزئ از اسید نو کلئیک بیگانه را میتوان در نمونه های میزبان تشخیص داد .