تظاهرات وضعیت های مستعد کننده خاص

تظاهرات وضعیت های مستعد کننده خاص:
تقریبا در ۵۰% از بیماران مبتلا به اندوکاردیت مرتبط با مصرف تزریقی مواد مخدر ، عفونت به دریچه تریکو سپید محدود است .این بیماران با تب ، ولی سوفل خفیف یا بدون سوفل مراجعه میکنند ودر ۷۵% موارد آمبولی سپتیک باعث یافته های بارز ریوی شامل سرفه ، درد پلورتیک سینه ،ارتشاحات ندولی ریوی و گاهی پنوموتوراکس چرکی میگردد.
عفونت دریچه های سمت چپ قلب با علایم تیپیک بالینی اندوکاردیت تظاهر میکند.
اندوکاردیت بیمارستانی (که بصورت اندوکاردیت ناشی از مراقبت بیمارستانی ظرف ماه اخیر تعریف میشود و بیشتر از همه بصورت باکتریمی مرتبط با کاتتر عروقی تظاهر مینماید .
چنانچه با وسیله باقی گذاشته شده داخل قلبی همراه نباشد یا توسط علایم یک ناخوشی همراه ماسکه نشده باشد، دارای تظاهرات تیپیک است .
اندوکاردیت مرتبط با ضربان ساز داخل وریدی و یا دفیبریلاتور کاشته شده ،ممکن است با عفونت آشکار یا پنهان محفظه (ژنراتور همراه باشد و موجب تب ، سوفل مختصر و علایم ریوی ناشی از آمبولی عفونی (سپتیک ) شود .
اندوکاردیت دریچه مصنوعی با شروع دیر رس با خصوصیات بالینی تیپیک تظاهر میکند.مواردی که طی ۶۰ روز پس از جراحی دریچه شروع زود رس روی میدهند.
فاقد تظاهرات عروق محیطی هستند و ممکن است توسط ناخوشی همزمان به علت جراحی اخیر پوشیده گردند .
هم در تظاهرات زود رس و هم تأخیری ، عفونت اطراف دریچه شایع است و اغلب موجب جدا شدگی نسبی دریچه ، سوفلهای رگورژیتاسیون، نارسایی احتقانی قلب یا گسستگی سیستم هدایتی میگردند.

تشخیص معیارهای DuKe:
تشخیص اندوکاردیت عفونتی فقط هنگامی با قطعیت به اثبات میرسد که وژتاسیونهای به دست آمده در جراحی قلبی، در اتوپسی و یا از یک شریان آمبولی ، از نظر بافت شناسی و میکروبیولوژیک مورد بررسی قرار بگیرند با این وجود ،یک معیار بسیار حساس و اختصاصی تشخیصی به نام کرایتریاهای DuKe بر اساس یافته های بالینی ، آزمایشگاهی و اکو کاردیو گرافیک ارائه شده است .
وجود دو معیار اصلی ،یک معیار اصلی و سه معیار فرعی ، و یا پنج معیار فرعی ،تشخیص بالینی اندوکاردیت قطعی را امکان پذیر میسازد .
چنانچه تشخیص دیگری به اثبات برسد چنانچه علایم برطرف شوند و طی ۴ روز یا کمتر پس از درمان آنتی بیوتیکی عود نکنند ، و یا در صورتی که جراحی یا اتوپسی پس از ۴ روز یا کمتر از درمان آنتی بیوتیکی ،هیچ شواهد بافت شناسی از اندوکاردیت به دست ندهد،تشخیص اندوکاردیت رد میشود.
هنگامیکه یک معیار اصلی و یک معیار فرعی و یا سه معیار فرعی شناسایی شوند ،ناخوشی های که به عنوان اندوکاردیت قطعی یا رد شده طبقه بندی نشده اند به عنوان موارد اندوکاردیت عفونی احتمالی در نظر گرفته میشوند .
لزوم وجود تظاهرات بالینی اندوکاردیت جهت اطلاق اندوکاردیت عفونی احتمالی بیمار ،موجب افزایش جنبۂ اختصاصی این نحوه تشخیص ،بدون کاهش قابل ملاحظه‌ای حساسیت آن میگردد.
اهمیت باکتریمی و یافته های اکو کاردیوگرافیکدر تشخیص اندوکاردیت ،بطور مناسبی در معیارهای Duke مورد تأیید قرار گرفته اند .
لزوم کشت های خون مثبت در چند نوبت که در طول زمان گرفته شده باشند با خصوصیت مشخص کنندۂ باکتریمی در اندوکاردیت مطابقت دارد.
چرا که در این حالت باکتریمی مداوم و با دانسیته کم است در میان بیماران درمان نشده مبتلا به اندوکاردیت که در نهایت یک کشت مثبت دارند،۹۵% کل کشت های خون مثبت خواهند بود .
معیارهای تشخیصی بر اهمیت گونه های ارگانیسم جدا شده از کشت خون می افزاید برای پذیرفته شدن یک معیار اصلی ،جدا شدن ارگانیسمی که هم موجب اندوکاردیت و هم باکتریمی در غیاب اندوکاردیت شده باشد (مانند استافیلوکوک اورئوس ،انتروکوکها باید بطور مکرر باکتریمی پایدار و در غیاب یک کانون اولیه برای عفونت صورت گیرد .
اگر قرار باشد جدا شدن ارگانیسم هایی که به ندرت موجب اندوکاردیت میشوند اما بطور شایعی کشتهای خون را آلوده میکنند ( مانند دیفتروئیدها، گونه های کوا گولاز منفی )به عنوان یک معیار اصلی تلقی شود ، این ارگانیسم ها باید بطور مکرر جدا شوند.