تنهایی

تنهایی

مراقبت از این بیماران خود نوعی تجربۀ تنهایی است.فشارهای حاصل از مواظبت از یک فرد مجنون حفظ فعالیت های اجتماعی را با مشکل مواجه می سازد.ممکن است زیاد احساس تنهایی کنید اگر فرد مبتلا کسی باشد که به یکدیگر بسیار نزدیک بودید.
تنهایی حل مشکلات زندگی روزمره را مشکل تر می سازد.بنابراین مسئله مهم این است که اجازه ندهید مراقبت از فرد مبتلا مانع شود که زمانی را به نیازهای خودتان اختصاص دهید.
ترتیبی دهید تا کار مراقبت را تقسیم کنید.به این ترتیب می توانید زمانی را با خانواده و دوستان سپری کنید و یا به جلسات و گروهای حمایت ازمراقبین بروید،مانند جلساتی که توسط جامعۀ بیماران مبتلا به آلزایمر برگزار می شود.گفتگو با دیگر افراد در یک موقعیت مشابهی که احساسات شما را می فهمند می تواند حمایت و دوستی را به همراه داشته باشد. زمانی را صرف انجام کارهایی کنید که از آن لذت می برید.
« نکات کلیدی »
1-پذیرفتن این حقیقت که یکی از افراد نزدیک به شما دچار ضعف ذهنی شده است بسیار مشکل می باشد.
2-واکنش های احساسی به تشخیص ابتلا به بیماری دمانس شامل:حس فقدان،احساس عصبانیت،گناه،خجالت و تنهایی می باشد.

چه کسانی می توانند کمک کنند؟

اگر از یک فرد مبتلا به دمانس مراقبت می کنید،احتمالا به حمایت هایی عملی بسیار زیادی نیاز خواهند داشت.برای فرد مبتلا بسیار مشکل است که از عهدۀ زندگی روزمره برآید و شما قادر نخواهید بود که بدون مراقبت از نزدیک،کمک های لازم را برای آنها فراهم سازید.متأسفانه،گاهی اوقات دست یابی به اطلاعاتی در مورد انواع کمک های موجود می تواند مشکل باشد.ممکن است لازم باشد تا در بررسی های خود ثبات قدم داشته باشید.پزشک خانوادگی تان احتمالا منبع مناسب اطلاعات می باشد اما بایستی از مراقبت کننده های دیگر نیز صحبت کنید.

خانواده و دوستان

خانواده مرجع بسیار مهم کمک و حمایت عملی می باشند.گاهی اوقات می توان مسؤلیت مراقبت را تقسیم کرد.مثلا ممکن است یک برادر یا خواهر به نوبت از پدرشان مراقبت کنند یا ممکن است یکی از اعضاء خانواده امکان پذیر نمی باشد،ممکن است دوستان کاملا مشتاق کمک های عملی و نیز یک ابراز هم دردی باشند و در زمانی که پرستار بیرون است بتوانند با فرد مبتلا سازگار شوند.