حساسیت باکتری ها به آنتی بیوتیک در شرایط آزمایشگاهی

حساسیت باکتریها به آنتی بیوتیک در شرایط آزمایشگاهی :

در تجویز رژیم دارویی تعیین حساسیت عامل عفونی به فهرستی از آنتی بیوتیک های مناسب اولین قدم لازم است این آزمایش برای تخمین حساسیت به یک آنتی بیوتیک در شرایط استاندارد این شرایط برای عوامل هوازی اختیاری با رشد سریع می باشد و فقط باکتریوستاز را ارزیابی میکند.

برای بررسی فعالیت باکتریسید آنتی بیوتیک ، کشف مقاومت میکروب های سخت گیر  و بی هوازی اجباری، هموفیلوس و پنوموکوک و تعیین فنوتیپ های مقاوم به شکل های مختلف از قبیل مقاومت به متی سیلین یا اگزا سیلین  میان استافیلوکوک ها، آزمایشات تخصصی ضروری هستند.

هنگامی که حساسیت قابل پیش بینی نیست که اغلب در نتیجه افزایش مقاومت اکتسابی در میان بیماران بستری رخ می‌دهد ازمایش حساسیت ضدمیکروبی اهمیت دارد.

فارماکودینامیک :

اگر حداکثر غلظت سرمی از MIC حداقل ۴ برابر بیشتر باشد باکتری حساس در نظر گرفته می شود نقطه ای از آنتی بیوتیک است که باکتری مقاوم را از حساس مجزا می کنند وقتی اکثریت انواع کش شده یک گونه باکتری در غلظت‌های کم تر از نقطه از کار می افتند اینگونه عطف داخل آنتی‌بیوتیک قرار می گیرند.

نمایه فارماکودینامیک – فارما کوکینتیک ( PD-PK) یک آنتی بیوتیک ارتباط کمی ما بینی زمان رسیدن به غلظت لازم در سرما حساسیت در آزمایشگاه (MIC)و پاسخ میکروب مهار رشد یا میزان کشندگی است.

سه مولفه PK-PD این ارتباط را معین می نماید نسبت مساحت زیر منحنی غلظت پلاسمایی در واحد زمان به MICو ( MIC/AUC) نسبت حداکثر غلظت سرمی به MIC و Cmax/MIC )   و مدت زمانی که غلظت پلاسمایی از حد MIC  بالاتر می ماند (T/MIC ) نمایه PK-PD) یک گروه آنتی بیوتیک ، یا وابسته به غلظت است ( فلورکینولون ها ، آمینو گلیکوزیدها ) یعنی افزایش غلظت آنتی بیوتیک باعث افزایش سرعت مرگ باکتری میشود یا وابسته به زمان است ( بتالاکتام ها ) یعنی کاهش تراکم باکتری با مدت زمانی که غلظت از حد MIC تجاوز میکند مناسب است .

در مورد آنتی بیوتیک های وابسته به غلظت ، نسبت های Cmax/MIC یا AUC/MIC به بهترین وجه با کاهش تراکم میکروب در آزمایشگاه و تحقیقات در حیوانات تناسب دارند.

راهبردهای تعیین دوز مورد نیاز قصد دارند تا این نسبت ها را با نجویز یک مقدار زیاد نسبت به MIC پاتوژن های مورد انتظار ، اغلب برای مدتی طولانی ( نسبت به نیمه عمر سرمی ) به حداکثر برسانند .

تجویز یک بار در روز آمینوگلیکوزیدهای ، یکی از نتایج عملی این روابط میباشد .دیگری به کار بردن دوزهای بالاتر وانکومایسین نسبت به گذشته است ( مثلا بیش از 2g/d برای یک فرد بالغ با عملکرد کلیوی طبیعی ) تا نسبت AUC/MIC را بالا برده و میزان پاسخ را در بیماران آلوده به استاف اورئوس مقاوم به متی سیلین (MRSA) بهتر کنند .

در مقابل ، راهبردهای تنظیم دوز برای آنتی بیوتیک های وابسته به زمان ، بر بالاتر نگه داشتن غلظت های سرمی بیشتر از MICبرای 50-30% از فاصله بین دوزها تاکید دارند.

برای مثال برخی از پزشکان طرفدار تزریق طولانی مدت ( یا حتی مداوام ) برخی از آنتیبیوتیک های بتالاکتام ، مانند کارباپنم هاا و بتالاکتام / مهار کننده بتالاکتام ، مانند کارباپنم ها و بتالاکتام / مهار کننده بتالاکتاماز ، به منظور افزایش T/MIC مابیندوزها هستند .

کاربرد بالینی این روابط فارماکودینامیک در حال روشن شدن است ، توجه به این روابط منجر به رژیم های منطقی تر ضد میکروبی شده است خواص فارماکودینامیک گروه های اصلی آنتی بیوتیک ها را خلاصه نموده است .