داروهای خوراکی بخش دوم
آنهایی که تجزیۀ نشاسته را به تأخیر می اندازند شامل مهارکننده های آلفاگلوکوزیداز مثل Acorbose و Miglitol است .
داروهایی که بافت ها را به نسبت به اثر انسولین حساس تر می کنند مثل Rosiglitazone و Pioglitazone .
داروهایی که DPP-IV را مهار می کنند( gliptin ها و یا تقویت کننده های اثر incretin) مثل sitagliptin و vildogliptin .
داروهای تزریقی :
Exenatide که یک داروی مقلد incretin است که ترشح انسولین را تحریک می کند .
pramlintide (Amylin) سبب تأخیر در تخلیۀ معده و کاهش غلظت گلوکاگون می شود .
انسولین : تمام انسولین هایی که در حال حاضر موجود هستند ،انسولین انسانی می باشند و تفاوت آنها در طول اثر پس از تزریق مس باشد . آنالوگ های جذب سریع الاثر انسولین ( lispro ، Aspart و Glulisine) و دو آنالوگ طولانی اثر انسولین (glargine و Detemin) ، خصوصیات جذبی بهتری بعد از تزریق دارند که اجازۀ تنظیم بهتر قند خون با خطر کمتر ایجاد افت قند خون می دهند .
در صورت ابتلای بیمار به دیابت نوع یک ، بیمار لازم است که انسولین مورد نیاز بدن خود را قادر به ترشح آن نیست را با تزریق زیر جلدی و یا استفاده از پمپ انسولین جایگزین کند .
در صورت استفاده از پمپ انسولین ، بیمار تزریق های کمتر (یک تزریق هر سه روز) ، دوز بهتر انسولین basal مورد نیاز و تنظیم دوز آسان تر انسولین برای ورزش را خواهد داشت .
هیپوگلایسمی (افت قند خون)
هیپوگلایسمی به افت قند خون گفته می شود که نام های دیگری آن شاملواکنش به انسولین و شوک انسولین است .
چه عللی سبب هیپوگلایسمی می شود ؟
هیپوگلایسمی در افراد دیابتی به سه دسته علل رفتاری ، اختلال در سیستم counter regulatory (هورمون های مخالف انسولین) و عوارض دیابت رخ می دهد.
علایم مشخصه هیپوگلایسمی
علایم اتونومیک (به دلیل فعال شدن سیستم سمپاتیک) علایم neuroglycopenic (در اثر انرژی به مغز)
تعرق خواب آلودگی
لرز گیجی
تشویش کند شدن صحبت
افزایش جریان قلب خستگی
عصبانیت و خشم
No related posts.