داروهای درمان نوع دو

داروهای درمان نوع دو

سولفونیل اوره ها (reassulfonylu) ،  Repaglinide و Nateglinide  :

Acetohexamide ، Chlorpropamide ،Tolbutamide و Tolazamide اولین نسل سولفونیل اوره ها بودند و به جز tolbutamide ، بقیه آنها  به ندرت امروزه مورد استفاده قرار می گیرند . داروهای نسل دوم که جدیدتر هستند و شامل Glyburide ، glipizide ، glimepiride و gliclazide می باشند امروزه مورد استفاده قرار می گیرند و از لحاظ طول اثر و نحوۀ دفع از بدن با هم متفاوتند .

Nateglinide و Repaglinide از لحاظ شیمیایی با سولفونیل اوره ها تفاوت دارند ولی به همان طریق عمل می کنند . اثر آنها فقط چند ساعت دوام دارد بنابراین معمولا قبل از هر وعدۀ غذایی تجویز می شوند .

عوارض جانبی:

عارضۀ جانبی عمده این داروها ایجاد افت قند خون (هیپوگلایسمی) است که در صورتی ایجاد می شود که بیمار دوز داروی تجویز شده را مصرف کند ولی به مقدار کافی غذا نخورد . خطر هیپوگلایسمی در استفاده از سولفونیل اوره ها در افراد مسن و بیماران مبتلا به نارسایی کلیوی بیشتر است . برای این افراد بهتر است که دوز دارو را کاهش دهیم و یا از داروهای سریع الاثر مثل glipizide ، repaglinide و nateglinide استفاده کرد .  Tolbutamide نیز یک انتخاب ارزان تر است که 2-3 بار در روز می تواند تجویز شود و خطر هیپوگلایسمی در استفاده از آن کم است . بیمارانی که از این دارو استفاده می کنند به مرور زمان افزایش وزن پیدا می کنند که علت این افزایش وزن روشن نیست و یک احتمال این است که زمانی که دارو سبب کاهش سطح گلوکز خون می شود سبب گرسنگی شده و به همین دلیل بیش از حد غذا می خورد . علاوه بر این ، وقتی بیمار می بیند که دارو قند خون او را خوب کنترل می کند ، بیمار به فکر خوردن بیشتر می افتد و فکر می کند که عارضه ای برای او ندارد .