سکته قلبی بخش دوم

سکته قلبی بخش دوم

اولین عامل ، اندازه شریان می باشد . هر چه شریانی که مسدود می شود ، بزرگتر باشد ، وسعت بیشتری از عضله قلب آسیب می بیند . دومین عامل این است که وقتی سایر شریان های کرونری هم دچار مشکل باشند ، وسعت آسیب بیشتر خواهد بود . بالاخره اینکه ، وسعت سکته قلبی بستگی به این خواهد داشت که آیا منطقه دچار آسیب ، دارای رگهای اضافه هم بوده است یا خیر .

اگر این رگهای اضافی ، به منطقه آسیب دیده بتوانند خونرسانی کنند ، صدمات کمتری ایجاد خواهد شد . تمرین های ورزشی منظم ، باعث تحریک تشکیل این رگهای اضافی در قلب می شوند و به هین دلیل است که چرا این تمرینات ورزشی می توانند نقش مهمی در درمان بیماران کرونری قلب داشته باشند . اثر فوری آسیب دیدن عضلات قلب ، به غیر از ایجاد درد ، آن است که قلب دیگر نمی تواند مانند سابق به خوبی عمل تلمبه کردن خون را انجام دهد و در نتیجه فشار خون شدیدا پایین آمده و موجب غش کردن ، عرق ریزش و تهوع می شود . مشکل اصلی دیگری که در مراحل اولیه آسیب دیدن قلب ایجاد می شود ، آن است که عضله آسیب دیده می تواند باعث بروز بی نظمی هایی در ریتم ضربان قلب بشود که اصطلاحا به آن “آریتمی قلبی” گفته می شود . این بی نظمی ها می توانند تهدید تزرکننده حیات بوده و منجر به “ایست قلبی” شوند . به خاطر خطراتی که این آریتمی ها می توانند ایجاد کنند ، اهمیت زیادی دارد که افرادی که دچار سکته قلبی می شوند ، در 48 ساعت اول پس از سکته ، در بخش مراقبت های قلبی (سی سی یو CCU) به دقت تحت نظر باشند .

خوشبختانه بعد از دو یا سه روز که از سکته قلبی گذشت ، احتمال وقوع چنین آریتمی های خطرناکی نادر است و می توان بعد از این مدت بیمار را از بخش سی سی یو به بخش عمومی بیمارستان منتقل کرد و سپس به خانه فرستاد .