شوک هایپوولمیک

شوک هایپوولمیک

شایع ترین علل کاهش حجم داخل عروقی به طور حاد عبارتند از : خونریزی ( شوک هموراژیک ), دهیدراتاسیون و سوختگی . در بیماران ترومایی برای کشف علت شوک هموراژیک , حتما به دنبال نقاط خونریزی آشکار و مخفی باشید و با کشف یک محل , بررسی سشایر نقاط را فراموش نکنید .

اقدامات اورژانس در شوک هموراژیک و هایپوولمیک

به عنوان یک اصل کلی , جایگزینی خون از دست رفته با کریستالوییدها باید به طور محدود انجام گیردزیرا حجم بالای محلولهای کریستالوییدی تزریقی به این بیماران با رقیق سازی فاکتورهای انعقادی و مهار تشکیل میخ پلاکتی و همچنین کاهش محتوای اکسیژن خون , وضعیت بیمار را وخیم تر میکند . لذا پس از تجویز حداکثر 2تا 3 لیتر مایع , باید انفوزیون خون را آغاز نمود و به ازای تجویز هر 5 تا 6 واحدگلبول فشرده , یک واحد پلاسمای تازه (ffp ) نیز تجویز نمود . محلول کریستالویید ارجح در شوک هایپوولمیک , محلول سالین نرمال (ns ) یا رینگر لاکتات (lr ) است . سرعت عبور مایع ک یستالویید از کانترهای وریدی , بر اساس لومن ها تفاوت دارد . سرعت عبور در کاتتر شماره 18 ( سبز) حدود 50 , کاتتر شماره 16 (طوسی ) حدود 100 , کاتتر شمناره 14 ( قهو ه ای ) حدود 150 و در کاتتر مرکزی شماره 5%8 حدود 200 میلی لیتر در دقیقه است . برای تخمین نیاز به مایع در بیماران دچار هایپوولمی می توانید به کمک اندازه گیری فشار ورید مرکزی , میزان کریستالویید را براورد نمایید . 1) cvpبیمار را انداز ه گیری نمایید . اگر این فشار پایین تر از حد طبیعی است سپس : 2 ) 250 تا 500 میلی لیتر مایع برای بیمار تجویز کنید . 3 ) مجدد فشار ورید مرکزی را انداز ه گیری نمایید . اگر فشار فوق افزوده نشده است میتوانید مجدد مایع تجویز کنید ولی اگر این فشار بین 6 تا9 سانتی متر اب افزایش یافته باشد باید تجویز مایع را متوقف نمایید . استفاده از سایر محلولهای در دسترس مانند محلولهای کلوییدی وئ هایپرتونیک ( سالین 7 درصد ودکستران ) یا حامل های اکسیژن ( با پایه هموگلوبین ) در خونریزی های مورد توافق نظر نیست .