عفونتهای مربوط به محل درگیری و مانیتورینگ

عفونتهای مربوط به محل درگیری و مانیتورینگ :

باکتریمی های مرتبط با وسایل داخل عروقی عامل ۱۴% از عفونتهای بیمارستانی اند ، کاتترهای وریدی مرکزی CVC مسئول بیشتر این عفونت های جریان خون هستند.

تخمین های ملی نشان میدهد که به اندازه ۲۰۰،۰۰۰ مورد از عفونتهای جریان خون همراه با کاتترهای عروق مرکزی بطور سالانه در ایالات متحده روی میدهند و ۲۵-۱۲%  از موارد مرگ و میر ، بطور میانگین ۱۲ روز اضافه تر بستری در بیمارستان و هزینه تخمینی اضافه تر بستری در بیمارستان و هزینه تخمینی ۲۹۰۰۰-۳۷۰۰  دلار به ازای هر نوبت قابل انتساب به آنها میباشند .

یک سوم تا یک دوم از این موارد در ICU روی میدهند.با مراقبت فزاینده از بیماران به شدت بدحال در جامعه ، عفونتهای گردش خون همراه با کاتترهای عروقی که توسط بیماران بستری شایع باشند.

این یافته بر نیاز به وسعت دادن به فعالیت های نظارتی ( خارج از ICU) ها و حتی خارج از بیمارستان ها تاکید میکند.

عفونت های مرتبط با کاتتر جریان خون به میران زیادی از فلور میکروسکوپی محل ورود کاتتر ناشی میشوند و پاتوژن ها معمولا در طی هفته اول پس از گذاشتن کاتتر از خارج از مجرا به نوک کاتتر مهاجرت می نمایند .

بعلاوه آلودگی قسمت داخلی کاتترهای وریدی مرکزی و اجزای سیستم های بدون سوزن ممکن است طی مدت های طولانی موجب عفونت داخلی مجرایی گردد، به خصوص در مورد کاتترهایی که به طریق جراحی گذاشته شده اند .

آلودگی داخلی ( طی روند ساخت ) یا خارجی ( در محل استفاده در یک مرکز مراقبت بهداشتی ) مایع انفوزیون شده ، اگر چه نادر است اما شایع ترین عامل عفونت اپیدمیک مرتبط با وسیله در جریان خون می باشد .

آلودگی خارجی ممکن است تا نیمی از اپیدمی های باکتریمی مرتبط انفوزیون های شریانی مورد استفاده جهت مانیتورینگ همودینامیک را تشکیل دهد .

شایع ترین پاتوژن های جدا شده در باکتریمی همراه با وسایل عروقی عبارتند از :استافیلوکوک های کواگولاز منفی ، استافیلوکوک اورئوس ( بیش از ۵۰% از ارگانیسم های جدا شده در ایالات متحده به متی سیلین مقاومند ) انتروکوک ها ، باسیل های گرم منفی بیمارستانی و کاندیدا .

بسیاری از پاتوژن ها به ویژه استافیلوکوک ها با تولید بیوفیلم های پلی ساکاریدی خارج سلولی که اتصالشان به کاتترها را تسهیل میکنند و یک پناهگاه در مقابل عوامل ضد میکروبی برای خود میسازند .

پروتئین های Ouorum-Senaing به برقراری ارتباط بین باکتری ها در زمان تشکیل بیوفیلم کمک میکنند.

عفونتهای مرتبط با کاتترهای عروقی و وسایل مانیتورینگ ممکن است قابل پیشگیری ترین عفونتهای بیمارستانی باشند.

اقدامات کنترلی مبتنی بر شواهد بسیار موثرند و تقریبا همه عفونتها در مطالعه یک ICU ریشه کن ساختند .

بیمارستانها باید بصورت دوره ای تبیعت از این قواعد را بررسی کنند بنطر نمیرسد استفاده از کاتترهای وریدی مرکزی آغشته به انتی بیوتیک یا مواد ضدعفونی ککنده لزومی داشته باشد ، البته به شرطی که احتیاط های توصیه شده بطور کامل رعایت شوند.

اقدامات کنترلی دیگر جهت عفونتهای همراه با ورود به عروق عبارتند از استفاده از پدهای آغشته به کلر هگزیدین در محل اتصال کاتتر پوست ، استفاده از پانسمان های نیمه شفاف در محل ورود کاتتر ( برای تسهیل شستشو و مشاهده محل و حفاظت در برابر ترشحات اجتناب از ناحیه فمورال جهت کاتتریزاسیون به علت خطر بالای عفونت ( که احتمالا مربوط به تراکم فلور پوست میباشد .

جابجا کردن کاتترهای محیطی به یک محل جدید در فواصل زمانی خاص ( مثلاهر ۷۲ تا ۹۶ ساعت ) که ممکن است با استفاده از یک تیم درمان وریدی تسهیل شود و به کاربردن مبدل های یک بار مصرف جهت مانیتور رینگ فشار و تکنیک آسپتیک جهت دستکاری مبدل ها یا سایر منافذ عروقی .عفونت مرتبط با وسایل عروقی بر اساس ظاهر محل کاتتر و وجود تب یا باکتریمی بدون منبع دیگر در بیماران کاتتر عروقی مورد ظن قرار می گیرد .

تشخیص از طریق به دست آمدن گونه های مشابه میکروارگانیسم از کشت های خون محیطی ( ترجیحا دو کشت که از وریدی های محیطی جداگانه گرفته شده و از کشت های نیمه کمی یا کمی گرفته شده از نوک کاتتر عروقی تایید میشود .

اقدامات تشخیصی که کمتر به کار میروند عبارتند از درمان افتراقی مثبت شدن ( بیش از ۲ ساعت خون گرفته شده از طریق وسیله دسترسی عروقی در مقایسه با نمونه گرفته شده از یک ورید محیطی ویا تفاوت در کشت های کمی (۳ برابر یا بیشتر ) نمونه های که بطور همزمان از یک ورید محیطی و یک کاتتر عروقی مرکزی گرفته شده اند.