عفونت زخم های جراحی

عفونت زخم های جراحی :

عفونت های زخم تا ۱۷% از عفونت های بیمارستانی را تشکیل میدهند ، اما در ۱۰-۷ روز از ایام بستری اضافی و ۲۹،۰۰۰ -۳۰۰۰ دلار از هزینه های اضافی ،بسته به روندو پاتوژن های موثر ، دخیل میباشند.

از آنجا که بطور میانگین عفونت زخم دارای دوره کمون ۷-۵ روز است که از بسیاری از زمان های بستری پس از عمل بیشتر می باشدو از آنجا که بسیاری از عمل ها امروزه بصورت سرپایی انجام میشوند ، ارزیابی میزان بروز عفونت زخم دشوارتر شده است .

این عفونتها معمولا توسط فلور مخاطی و پوستی درون زا یا کسب شده در بیمارستان بیمار ایجاد میشوند و گاهی ناشی از گسترش پوسته هایی از طریق هوا هستند که ممکن است از اعضای تیم اتاق عمل به زخم بیمار منتقل شوند.

گسترش هوایی حقیقی عفونت از طریق قطرات در اتاق های عمل نادر است ،مگر آنکه یک منتشر کننده ( مثلا از استرپتوکوک های گروه A یا استافیلوکوک ها) در میان گروه وجود داشته باشد .

بطور کلی ،شایع ترین خطرات جهت عفونت زخم پس از عمل شامل نقصدر مهارت تکنیکی جراح ، بیماری زمینه ای بیمار ، ( مانند دیابت قندی ، چاقی ،) سن بالا و زمان بندی نامناسب پروفیلاکسی آنتی بیوتیک می باشند .

عوامل خطر دیگر عبارتند از وجود درن ها ، بستری طولانی مدت پس از عمل ،تراشیدن موهای محل عمل با تیغ در روز قبل از جراحی ، طول مدت زیاد عمل و عفونت در محلهای دور دست ( مانند UTI درمان نشده ) .

مقالات فراوان مربوط به عوامل خطر ساز عفونت محل جراحی و بیماریزایی و هزینه شناخته شده این عفونت ها موجببرنامه هایپیشگیری ملی شده است ( مثلا پروژه بهبود مراقبت های جراحی ( SCIP) همچنین توصیه های مبتنی بر شواهد بصورت بسته هایی آورده شده اند.

سایر تدابیر شامل توجه به تکنیک های جراحی و ضدعفونی اتاق عمل ( مثلا اجتناب از درن ها ی باز یا پروفیلاکتیک ) و نیز درمان پیش از جراحی برای عفونت فعال میباشند .

گزارشات نتایج نظارت به جراحان ، با کاهش در میزان های عفونت همراه بوده اند .در مورد استفاده از موپیروسین داخل بینی پیش از جراحی برای ریشه کنی ناقلین استافیلوکوک اورئوس ، حمام ضدعفونی کننده قبل از عمل و استفاده از اکسیژن کمکی حین و بعد از عمل همچنان اختلاف نظر وجود دارد ،زیرا نتایج مطالعات مختلف سازگار نیستند.

اما بنظر میرسد شواهد به نفعاین تداخلات در حال افزایش است .فرآیند تشخیص و درمان عفونت زخم با ارزیابی دقیق محل جراحی در بیمار تب دار پس از عمل آغاز میشود .

یافته های بالینی از سلولیت یا آبسه آشکار تا راهنماهایی از قبیل کلیک جناغی به دنبال جراحی قلب باز متعیرند .تشخیص عفونت های اعضای عمقی تر یا آبسه های زیر کلیه به شک بالا واستفاده از CT  یا MRI نیاز دارد .

تشخیص عفونت های وسایل مصنوعی از قبیل پروتزهای اورتوپدی ممکن است به خصوص دشوار باشد و اغلب جهت گرفتن نمونه های اطراف پروتز برای کشت به تکنیک های رادیو گرافیک مداخله ای نیاز دارد .

به دلیل اینکه کشت های بافت اطراف مفصل پروتزی که طی جراحی تهیه میشوند ممکن است فاقد پاتوژن هایی باشد که در بیوفیلم های چسبیده به پروتز پنهان شده اند ، کشت های sonicate از مفاصل پروتزی خارج شده حساس تراند به خصوص برای بیمارانی که دو هفته بعد از عمل داروهای ضد میکروبی گرفته اند.