فیبر
فیبرها در واقع یک نوع نشاسته هستند که مقاوم به هضم می باشند (با این حال 10% از آنها توسط باکتری های روده هضم و جذب می شوند) . فیبرهای قابل حل یا ژل مانند در سیب و سایر میوه جات وجود دارد و فیبرهای نامحلول نامحلول در حبوبات و سبزیجات وجود دارد . برای بیمار دیابتی ، مواد غذایی پرفیبر سودمند هستند چرا که آنها سبب کند شدن جذب و گلوکز و مانع از بالارفتن زیاد قند خون پس از صرف وعده های غذایی می شود . دو داروی Acarbose و Miglitol برای درمان دیابت نوع دو استفاده می شوند و از طریق کاهش جذب گلوکز از طریق روده عمل می کنند و در نتیجه اثر آنها مشابه رژیم غذایی پرفیبر است .
در کل در یک رزیم غذایی معمولی ، 50% کالری به صورت مواد قندی دریافت می شود . البته در بسیاری از بیماران مبتلا به دیابت نوع دو که مبتلا به تری گلسیرید بالا و HDL پایین هستند ، درجۀ دریافت کربوهیدرات بسیار پایین آورده می شود چرا که این افراد بهتر است که مقدار کلی کربوهیدرات را کاهش دهند و از مواد غذایی با فیبر بالا استفاده کند .
مصرف کربوهیدرات به خودی خود سبب ایجاد دیابت نمی شود . مطالعات نشان داده که اسید چرب بالای خون سبب آسیب به سلول های بتا می شود بلکه ممکن است که در یک فرد مستعد ، رژیم غذایی با کربوهیدرات بالا سبب افزایش سطح اسیدهای چرب شده که سبب آسیب به سلول های بتا و اختلال در ترشح انسولین می شود ولی این هنوز یک فرضیه است . همچنین شواهد نسبی بر اینکه کربوهیدرات بالا در رژیم غذایی بدون وجود کالری سبب افزایش وزن می شود وجود ندارد .
شیرین کننده های مصنوعی :بخش اول
اگر بیمار با کنترل قند خون خود مشکل داشته باشد و یا بخواهد مصرف کربوهیدرات خود را محدود کند (به منظور کاهش وزن و یا کاهش تری گلیسرید) کاهش قند در رژیم غذایی برای بیمار اهمیت دارد . در این موارد ، بیمار می تواند از شیرین کننده هایی استفاده کند که قند خون او را افزایش نمی دهد .
No related posts.