مسافران آلوده به HIV

مسافران آلوده به HIV :
مسافران آلوده به HI V به علت وجود پاتوژن های که ممکن است در مقصد آنها شایعتر باشد از نظر ابتلا به عفونت های جدی در معرض خطر خاصی قرار دارند.
با این حال میزان خطر در درجه اول بستگی به وضعیت ایمنی مسافر هنگام سفر دارد .افرادی که شمارش سلول های+ CD4 آنها طبیعی یا بیشتر از uL/500 است .
هیچگونه خطر افزوده ای نسبت به افراد فاقد عفونت HIV در طول سفر ندارند .افراد مبتلا به AIDS ( شمارش سلول های+ CD4 کمتر از uL/۲۰۰ وسایر بیمارانی که علامت دار هستند نیاز به مشاوره اختصاصی داشته و باید قبل از ترک محل توسط یک متخصص طب مسافرت ویزیت شوند بخصوص هنگام سفر به کشورهای در حال توسعه .
امروزه بسیاری از کشورها بطور روتین از ورود افراد HIV مثبت پیشگیری میکنند هر چند بنظر نمیرسد که چنین مقررات محدود کننده ای باعث کاهش سرایت ویروس شود .
بطور کلی آزمایش HIV برای کسانی که میخواهند بیش از ۳ مه در خارج اقامت داشته باشند یا کسانیکه میخواهند در آنجا بکار پرداخته یا درس بخوانند الزامی است .
بعضی از کشورها آزمایش سرولوژی برای HIV را که بیش از ۶ ماه از آن نگذشته باشد می پذیرند ، حال آنکه برخی دیگر از کشورها آزمایش خونی را که در هر زمان در وطن مسافر انجام گرفته باشد قبول نمیکنند بعلاوه ، مأموران مرزی اعلب مجوز باز جوئی از افرادی که وارد کشورشان میشوند و کنترل داروهای همراه آنان را دارند .
اگر دارهای ضد رترو ویروسی پیدا شود ممکن است از ورود او به کشور مقصد ممانعت بعمل آید .
اطلاعات در زمینه مقرارت آزمایشها برای ورود به کشورهای خاص در کنسولگری ها موجود است ولی احتمال دارد مکررا تغییر کند.
ایمن سازی :
کلیه واکسنها روتین مسافر HIV مثبت باید به روز شود پاسخ بدن بیمار نسبت به ایمن سازی ممکن است با شمارش/200> + CD4 مختل شده باشد ( و در برخی موارد حتی در شمارشهای بالاتر ) پس بیماران الوده به HIV باید در اسرع وقت واکسن زده شوندتا پاسخ ایمنی کافی نسبت به تمام واکسنها تضمین شده باشد.
در بیمارانی که تحت درمان ضد رترو ویروسی قرار دارند ، حداقل ۳ ماه باید بگذرد تا سؤالهای+ CD4 رژنره شده را کاملا در حال کار و موثر در نظر گرفت .
بنابراین در این بیماران باید واکسیناسیون به تعویق افتد .با .جود این ، زمانیکه خطر بیماری زیاد است و یا عوارض بیماری جدی هستند ایمن سازی توصیه میشود .
در بعضی شرایط خاص شاید محتاطانه باشد که کافی بودن میزان پاسخ انتی بادی سرم قبل از حرکت مسافر کنترل گردد
به علت افزایش خطر عفونت های ناشی از استر پتوکوک پنومونیه و سایر پاتوژن های باکتریائی که متعاقب آنفلوانزا ، پنومونی ایجاد میکنند پلی ساکارید پنوموکوکی و واکسن آنفلوانزا باید تجویز گردد.میزان پاسخ نسبت به واکسن آنفلوانزا در افراد HIV مثبت بدون علامت بیش از ۸۰% و در اشخاص مبتلا به ایدز کمتر از ۵۰% است .
بطور کلی واکسن های زنده ضعیف شده در افراد مبتلا به اختلال در عملکرد ایمنی کنتراندیکه هستند.
از آنجائیکه سرخک روبئولا در بیماران HIV مثبت میتواند عفونتی شدید و کشنده باشد این بیمارانباید واکسن سرخک (یا توام سرخک -اوریون – سرخجه ) را دریافت کنند مگر آنکه شمارش سلول های+T CD4 کمتر از 200uL/ باشد در ۱۸ تا ۵۸% از بیماران HI V مثبت علامت دار تجویز واکسن عیار آنتی بادی را به میزان کافی بالا میبرد و در بین ۵۰ تا ۱۰۰% بیماران HIV مثبت بدون علامت تبدیل سرمی رخ میدهد .
توصیه میشود که واکسن زنده تب زرد به مسافرین آلوده به HIV تزریق نشود .با وجودیکه عوارض جانبی بالقوه یک واکسن زنده در یک شخص آلوده به HIV را باید همواره در نظر داشت ، بنظر میرسد که تاکنون هیچگونه مورد مشکل زایی در این گونه افراد که بطور غیر عمدی واکسینه شده اند گزارش نشده است .
با این حال اگر شمارش + CD4 باشد توصیه میشود که مسافر برنامه سفر را به نحوی تغییر دهد که احتمال خطر تماس با تب زرد وجود نداشته باشد .
اگر مسافر از محلی میگذرد یا به مکانی میرود که واکسن الزامی است ولی خطر ابتلا کم است باید گواهی پزشکی مبنی بر صرف نظر کردن از واکسن صادر گردد.
در بیماران “لوده به HIV که واکسن بیماریهای نظیر آنفلوانزا ، عفونت پنوموکوکی و کزاز دریافت میکنند افزایش موقت ویرمی HIV به مدت چند روز تا چند هفته ) دیده شده است با وجود این در اینجا هیچگونه شواهدی دال بر زیانبار بودن این افزایش موقت وجود ندارد .
بیماریهای گوارشی :
کاهش سطح اسید معده ، اختلال در ایمن مخاطی لوله گوارش ،سایر عوارض عفونت HIV و داروهای که بیماران آلوده به HIV دریافت میکنند جملگی موجب مشکل ساز شدن اسهال مسافرین بخصوص در این اشخاص میگردند.
احتمال دارد که اسهال مسافرین در این افراد بیشتر تکرار شود ، شدیدتر باشد ، همراه باکتریمی بوده و درمان آن مشکل تر باشد
عفونت با کرپیتوسپوریدیوم ، ایزو سپورابلی و میکرو سپوریدیوم هر چند ناشایعند ، ولی با افزایش میزان مرگ ومیر و ناخوشی در مبتلایان به ایدز همراهند.
مسافر آلوده به HIV باید دقت کند که تنها از غذا و نوشیدنی هایی که به نحوی مناسب تهیه شده است مصرف کند.
بعلاوه ممکن است استفاده از برنامه پیشگیری از. اسهال مسافرین با آنتی بیوتیک مناسب باشد.
سولفونامیدها ( همان طور که در پیشگیری از پنومو سیستوزیس مصرف میشود به علت مقاومت گسترده ،موثر نیستند.
از شدت بیماریهای که از طریق ناقل ایجاد میشوند در بیماران آلوده به HIV اطلاعات در دست نیست .مالاریا بخصوص در افراد فاقد طحال و مبتلایان به ایدز بسیار شدید است .
بار ویرس HIV در حین مالاریا دو برابر میشود ، ولی ظرف حدود ۹-۸ هفته بعد مجددا فروکش می نماید اهمیت این افزایش بار ویروس نامعلوم است .
لیشمانیوز احشایی در بسیاری از مسافران آلوده به HIV گزارش شده است از آنجائیکه غالبا اسپلنومگالی و هیپر گلوبولینمی وجود ندارد و تست های سرولوژی نیز اغلب منفی است،تشخیص بیماری مشکل است میتوان با استفاده از مواد دافع حشرات در بعد از ظهرها ، از گزش پشه خاکی پیشگیری نمود.
بعضی بیماریهای تنفسی نظیر هیستوپلاسموز و کو کسیدیواید و میکوز در بین مبتلایان به ایدز بیش از سایر افراد جامعه مرگ ومیر بیماریزایی ایجاد میکند.
علیرغم آنکه سل در بین اشخاص آلوده به HIV شایع است بخصوص در کشورهای در حال توسعه ابتلا به آن در سفرهای کوتاه مدت فرد مبتلا به HIVهنوز به عنوان مشکل بزرگی گزارش نشده است.
از یک مطالعه آینده نگر اینطور تخمین زده شده است که برای مسافرانی که جزو کادر درمانی نیستند خطر عفونت توبرکلوز به ازای هر یک سال مسافرت ۳% میباشد .