واکسیناسیون دریافت کنندگان عضو پیوندی

واکسیناسیون دریافت‌کنندگان عضو پیوندی

دریافت کنندگان عضو پیوندی علاوه بر دریافت آنتی بیوتیک پروفیلاکتیک باید علیه عوامل بیماری احتمالی واکسینه شوند.

در مورد دریافت کنندگان HSCT پیش از بازسازی سیستم ایمنی حداقل واکسیناسیون قبلی گیرنده و دهنده به پاسخ مناسبی نخواهیم رسید دریافت کنندگانHSCT آلوژنیک در صورت نیاز به حفاظت در مقابله �امل بیماری زا باید دوباره واکسینه شوند این وضعیت دریافت‌کنندگان اتولوگ کمتر مشخص شده است.

سلولهای T و B خون محیطی اگر به تعداد کافی منتقل گردند شاید پاسخ ایمنی را ایجاد کنند هرچند بیماران سرطانی تحت شیمی درمانی خصوصاً مبتلایان به بیماری هوچکین که واکسیناسیون در آنها به طور گسترده مطالعه شده است به واکسیناسیون پاسخ طبیعی نداده و سطح آنتی بادی در آنها نسبت به افراد سالم سریعتر افت می کند.

بنابراین بیمارانی که دچار سرکوب ایمنی هستند حتی اگر پیوند مغز استخوان نشده باشد نیاز به واکسن یادآور دارند اگر در روند پاکسازی مغز استخوان سلولهای حافظه از بین رفتن باید واکسیناسیون مجددا از سر گرفته شود.

در گروه های مختلف بیماران پیوندی زمان مناسب واکسیناسیون در حال بررسی است واکسیناسیون افراد هم خانه یا دیگر افراد مورد تماس شامل کادر درمانی اولیه آنفولانزا به صورت سالانه با پیشگیری از انتشار موضعی به نفع بیماران است.

اکنون که اطلاعات کافی برای بهترین زمان واکسیناسیون در دسترس نیست ، تجویز واکسن توأم پنوموکوک و H.influenzae اتولوگ و آلوژنیک ، 12 ماه بعد از پیوند منطقی است .

یک روش واکسیناسیون شامل واکسن کونژوگه ۱۳ ظرفیتی پنوموکوکو نیز واکسن ۲۳ ظرفیتی پنوموواکس در حال حاضر بر اساس راهکارهای CDC توصیه می گردد.

واکسن پنوموکوک و همو فیلوس آنفلوانزای نوع B مخصوصاً برای بیمارانی که اسپلنکتومی شده‌اند مهم است � علاوه واکسن‌های سیاه سرفه بدون سلول دیفتری کزاز و فلج اطفال غیر فعال را میتوان به همان صورت تجویز کرد ۱۲ و در صورت لزوم ۲۴ ماه بعد از پیوند واکسن کون(وگه پلی ساکاریدی نیسریا مننژیتیدیس (Menactra یا menvea) هم توصیه میشود برخی صاحبنظران یک دوره جدید واکسن کزاز سیاه سرفه دیفتری و واکسن فلج اطفال غیرفعال را توصیه میکنند طی ۱۲ ماه پس از پیوند آغاز می کردند.

واکسیناسیون برای پیشگیری از هپاتیت A و B )هر دو واکسن کشته شده هم توصیه میشود .

اگر دریافت کنندگانHSCT آلوژنیک داروی سرکوب کننده ایمنی شان قطع شده و دچار GVHD نباشند میتوان ۲۴ ماه پس از پیوند به ایشان واکسن زنده سرخک اوریون سرخجه ( MMR) تجویز کرد خطر انتشار در نتیجه تماس خانگی باMMR

نسبت به واکسن فلج اطفال کمتر است.

نه بیماران هم خانه های آنها نباید با واکسینه آبله گاوی واکسینه شوند مگر آن که در معرض ویروس آبله قرار گرفته باشند در بیمارانی که GVHDفعال دارند و یا درمان نگهدارنده با دوز بالای گلوکوکورتیکوئید دریافت میکنند، مصرف واکسنهای زنده ویروسی ممنوع است .

در دریافت کنندگان اندام پیوندی توپر در صورت امکان برای افزایش پاسخ باید قبل از سرکوب ایمنی تمام واکسن های معمول و یادآور آنها را کامل کرد.

باید واکسن پنوموکوک را هر ۵ سال تکرار کرد در مورد واکسن مننگوکوک اطلاعی در دسترس نیست اما تجویز آن همراه واکسن پنوموکوک منطقی به نظر می رسد.

واکسن کونژوگه H,influenzae بی خطر بوده و در این گروه موثر است بنابراین یز قبل از پیوند توصیه میشود تجویز یادآور این واکسن در بالغین توصیه نمی‌شود تجویز واکسن های زنده ویروسی به دریافت‌کنندگان اندام پیوندی که در حال دریافت داروهای سرکوبگر ایمنی هستند ممنوع است.

فردی که در این گروه با سرعت برخورد داشته باید ایمونو گلوبولین سرخک دریافت کند همچنین یک بیمار با ایمنی سرکوب شده که جهت واریس سرونگاتیو است با بیمار آبله مرغان برخورد داشته باشد هرچه سریعتر ایمونو گلوبولین واریسلا زوستر طی۱۹ ساعت دریافت گند.

یا در غیر اینصورت فوران به مدت ۱۰ تا ۱۴ روز تحت درمان آسیکلوویر قرار گیرد با قطعه درمان همچنان ممکن است بیماری بالینی در عده قلیلی از بیماران رخ دهند بنابراین هوشیاری ضروری است.

درمان مجدد و سریع باید علایم بیماری را محدود کند هم خانه های بیمار دریافت کننده عضو پیوندی باید واکسن ضعیف شده VZVدریافت کنند اما افراد واکسینه شده اگر دچار بثورات شود نباید با بیمار در تماس مستقیم باشد واکسن های حاوی اجزای شبه ویروس (VLPبرای پیشگیری از عفونت با بغضی از سروتیپ های شایع HPV که با سرطان های سرویکس و آنال و همچنین زگیل های تناسلی و حلقه رابطه دارند مورد تایید قرار گرفته اند.

واکسنهای VLP زنده  نیستند اگر چه در حال حاضر در مورد ایمنی زایی و تاثیر این واکسن‌ها در بیماران پیوندی اطلاعاتی در دسترس نیست.

بیماران دچار سرکوبی ایمنی که به مسافرت می روند شاید از برخی اما نه همه آنها منتفع شوند اما من آنها باید هر واکسن غیر زنده یا غیر فعال مناسب منطقه مورد نظر را دریافت کنند این پیشنهاد شامل واکسن آنسفالیت ژاپنی ، هپاتیت A و B  فلج اطفال ، عفونت مننگوکوکی و تیفوئیدها میشود.

واکسن زنده تیفوئید در بیشتر بیماران مبتلا به سرکوب ایمنی توصیه نمی شود اما واکسن تیفوئید غیر فعال یا پلی ساکارید خاله قابل استفاده هستند واکسن  زنده تب زرد نباید تجویز شود.

از طرف دیگر ، ایمن سازی اولیه یا یادآور با واکسن پروتئین خالص شده هپاتیت B  در صورت احتمال مواجهه بیمار توصیه میشود.

بیمارانی که قصد اقامت بیش از ۶ ماه در مناطقی که هیپاتیت Bشایع است دارند(افریقا ، آسیای جنوب شرقی ، خاورمیانه ، شرق اروپا ، قسمت هایی از آمریکا جنوبی و حوزه کارائیب ) باید واکسن هپاتیت B دریافت کنند در جای مناسب واکسن غیر فعال هپاتیت A باید استفاده شود در حال حاضر یک واکسن ترکیبی برای محافظت دوگانه از هپاتیت هپاتیت b در دسترس است در صورت عدم دریافت واکسن هپاتیت مسافران باید بصورت غیر فعال با ایمونوگلوبولین  مقدار وابسته به طول مدت مسافرت در مناطق خطرناک از حفاظت شود.