پاسخ قلب و عروق به فعالیت

پاسخ قلب و عروق به فعالیت

با احساس فعالیت قریب الوقوع ، مراکز عصبی مغز ضمن مهار عصب واگ ( عصبی که اثر مهاری روی فعالیت های قلب دارد ) ، سیستم سمپاتیک را فعال می کنند و حتی قبل از شروع فعالیت ضربان قلب و انقباض پذیری (در نتیجه برونده قلبی) افزایش می یابند . در حین فعالیت ، انقباض وریدها توسط سمپاتیک ، تشدید عمل تلمبه ای عضلات اسکلتی و افزایش حرکات تنفسی دیواره قفسه سینه منجر به افزایش برگشت وریدی خون به قلب می شود . از طریق مکانیسم فرانک – استارلینگ این امر باعث افزایش قدرت انقاض و برون ده قلبی می شود . هر چند فعالیت سمپاتیک باعث افزایش قدرت انقباضی نیز می شود ، اما علت اصلی افزایش برونده قلبی در جریان ورزش (که به 4-6 برابر حد طبیعی می رسد) ، افزایش تعداد ضربان قلب است . حداکثر تعداد ضربان قلب به سن فرد بستگی دارد و از فرمول زیر به دست می آید.

(دقیقه/ ضربان10-12) ±(سن-220) =حداکثر تعداد ضربان قلب

عوامل موضعی ناشی از فعالیت عضلانی باعث اتساع و افزایش جریان خون بستر مویرگی می شوند . این اتساع عروقی باعث کاهش مقاومت عروق نسبت به جریان خون می شود . علی رغم این کاهش مقاومت ، فشار خون سیستولیک به علت افزایش برونده قلبی و تنگی سمپاتیک عروق افزایش می یابد ، که این امر منجر به کاهش خونرسانی بستر عروقی بافت های بدون فعالیت می شود . در مقابل معمولا حین فعالیت ، فشار خون دیاستولیک ثابت می ماند . افزایش فشار خون در ریه تنها با افزایش مختصر فشار ریوی همراه است . افزایش تعداد ضربان قلب و قدرت انقباضی منجر به افزایش قابل ملاحظه ای اکسیژن جریان خون (تا 300 درصد) می شود که به دنبال آن جریان خون عروق کرونر نیز افزایش می یابد . فعالیت های مختلف تأثیرات متفاوتی بر جریان خون عمومی دارند . پاسخی که شرح داده شد هنگام ورزش های هوازی نظیر دویدن و دوچرخه سواری اتفاق می افتد .