چسبیدن میکروبها

چسبیدن میکروبها :
اکثر میکروبها زمانی که به بدن میزبان راه یابند بابد به بافت ها یا عوامل بافتی چنگ اندازند ، تنها مورد استثنا ارگانیسم هایی هستند که مستقیما به جریان خون راه می یابند و در آنجا تکثیر میشوند .
لیگاندها یا مواد چسبنده خاص گیرنده های میزبان ، زمینه تحقیقی مهمی در بررسی بیماریزایی میکروب ها به شمار میروند .
مواد چسبنده شامل طیف گسترده ای از ساختارهای سطحی اند که نه تنها میکروب را به بافت متصل میکنند و در جای مناسب باعث ورود آن به سلول میشوند که برای فرآیند پاتوژنیک ضروری است (جدول ۱۲۰_۱) اکثر میکروب ها چندین نوع مواد چسبنده ایجاد میکنند که برای گیرنده های مختلف میزبان اختصاصی هستند .
این مواد چسبنده اغلب متعدد بوده ، از نظر سرو لوژیک با یکدیگر متفاوت اند و همراه با سایر عوامل میکروبی یا هم جهت با آنها فعالیت نموده موجب پیشبرد اتصال به بافت های میزبان میشوند .بعلاوه بعضی از میکروب ها پروتئین های میزبان را بداخل سطح خود جذب نموده و از گیرنده های طبیعی پروتئینی سلول میزبان برای اتصال میکروبی و ورود به سلول های هدف استفاده میکنند.
مواد چسبندهٔ ویروس ها :
تمام پاتوژن های ویروسی باید به سلول های میزبان متصل گردند، وارد آن ها شوند و داخل آنها تکثیر یابند .پوشش پروتئینی ویروس ها برای ورود به سلول مثل یک لیگاند عمل میکند و ممکن است بیش از یک ارتباط بین لیگاند _ گیرند لازم باشد ، بعنوان مثال HIV, از طریق اتصال به CD4 ویکی از دو گیرنده ای که برای کموکین ها وجود دارد (CXCR4 وCCR5 ) از پوشش گلیکو پروتئینی ۱۲۰ خود استفاده میکند تا به سلول میزبان وارد شود .
ویروس سرخک نیز به همین صورت با گلیکوپروتئین H خود به CD46 و پروتئین تشکیل دهندهٔ غشا moesin میزبان متصل میشود C پروتئین و B پروتئین ویروس هر پس سیمپلکس به هپاران سولفات متصل میشوند ، این چسبندگی نه تنها برای ورود بلکه بیشتر با هدف افزایش تراکم ویریونها در نزدیکی سطح سلول صورت میگرد .
متعاقب این مرحله ، اتصال به سلول های پستانداران با واسطه پروتئین ویروسی D انجام میگرد و به دنبل آن تشکیل مولکول سه گانه با اجزای یکسان (هوموتریمر ) از پروتئین B ویروسی یا هترودیمری از پروتئین های ویروسی H و l باعث اتصال پوشش ویروس به غشای سلول میزبان میشود .
ویروس هر پس سیمپلکس قادر است از راه تعدادی از گیرنده های سطح سلول یوکاریو تها مانند مدیاتور ورود هر پس ویروس (که با گیرنده فاکتور نکروز دهنده تومور رابطه دارد) اعضای خانواده بزرگ ایمونوگلوبولین ها، دو پروتئین به نامهای نکتین ۱ و نکتین ۲ و هپاران سولفات تغییر یافته استفاده کند.