کاربامازپین

کاربامازپین

کاربامازپین یک داروی تثبیت کننده حالات خلقی است . این دارو را می توان توأم با لیتیم یا به جای آن در افرادی که به دلایلی نمی توانند لیتیم مصرف کنند ، تجویز کرد . در دو ماه اول مصرف دارو ، آزمایش خون حداقل هر دو هفته یک بار انجام می شود و پس از آن تعداد آزمایشات کم می شود و پس از آن تعداد آزمایشات کم می شود . تب ممکن است نشانۀ اختلال خونی ناشی از مصرف کاربامازین باشد ، بنابراین در صورت بروز چنین مشکلاتی باید دربارۀ آن با پزشک خود مشورت کنید .

سایر داروهای تثبیت کننده حالات خلقی

پزشکان ممکن است داروهایی را استفاده کنند که در بیماری های مغزی مانند صرع استفاده می شود اما ثابت شده است که عملکرد تثبیت حالات خلقی را نیز دارند . از جمله این داروها نیمو دیپینNimodipine لاموتریگین Lamotrigine ، گاباپنتین Gabapentine وتوپیرامید Topiramide می باشند . گاهی هورمون تیروکسین را برای افرادی که به سرعت دچار تغییر حالات خلقی شادی زیاد و سپس اندوه می شوند ، تجویز می کنند  . این داروها زمانی استفاده می شوند که داروهای رایج تر چون  لیتیم ، کاربامازپین و سدیم والپرات مؤثر واقع نشوند .

آنچه در شوک درمانی انجام می شود

یک داروی بیهوشی کوتاه اثر به بیمار داده می شود تا به خواب رود و نیز دارویی که ماهیچه بیمار را شل کند به او داده می شود . هنگام بیهوشی ماسک اکسیژن گذاشته می شود و سپس با قرار دادن الکترودهایی روی پوست سر بیمار ، جریان الکتریکی ضعیفی را از مغز بیمار می گذرانند . مقدار این جریان یک دهم مقداری است که برای بیماران مبتلا به ایست قلبی استفاده می شود . اگر بیهوشی یا بی حسی داده نشود بیمار غش کوتاهی خواهد داشت ، اما به دلیل بیهوشی انقباض کمی در نوک انگشتان پا دیده میشود که چند ثانیه ای طول می کشد  . این حالت نشان می دهد که مغز دچار غش شده است اما بدن حالت غش ندارد . بیمار پس از 10 تا 15 دقیقه به هوش می آید . بعضی بیماران شکایت از این دارند که حافظۀ آنها خوب نیست و دقیقا پس از شوک درمانی احساس گیجی می کنند . شوک درمانی به سرعت اثر می کند ؛ اکثر افراد دو هفته بعد از آن بهبودی چشم گیری احساس می کنند و بیشتر اشخاص طی دورۀ درمانی چند هفته ای ( 2 تا 3 بار در هفته) شش تا ده بار شوک درمانی می شوند .