گلوکوم ( آب سیاه ) بیماری چشمی در اثر دیابت

گلوکوم ( آب سیاه ) بیماری چشمی در اثر دیابت

داخل چشم با مایع پر شده است به طوریکه مایع تازه به طور مداوم تولید شده و مایع باقیمانده حفرۀ چشم را با ورود به یک سیستم درناژ مشبک در جلوی چشم ترک می کند . حال اگر این سیستم درناژ مسدود شود سبب افزایش فشار چشم و ایجاد حالتی به نام گلوکوم می شود . این افزایش فشار سبب تخریب اعصابی می شود که از خلف چشم به مغز می روند . در نتیجه سبب از دست رفتن بینایی خواهد شد . مانند کاتاراکت ، گلوکوم نیز با شیوع بیشتری در افراد دیابتی دیده می شود .

گلوکوم با این قطره های چشمی قابل درمان است :

قطره های بتا بلاکر مانند تیمولول ( timoptic) ،  levobunolol (betagan) و betaxolol (betopitic) سبب کاهش ساخت مایع می شوند . آنها معمولا بدون عارضه هستند ولی سبب ایجاد مشکلات تنفسی در بیماران مبتلا به آسم و برونشیت مزمن می شوند .

قطره های miotic (تنگ کننده مردمک چشم)مثل پیلوکارپین (Isopto Carpine) و  carbachol (Isopto Carbachol) سبب تنگ کردن عنبیه چشم و باز کردن کانال های درناژ مایع چشم می شوند . این قطره ها سبب می شوند که مردمک کوچک شود و در ابتدای استفاده بیماران از سردرد و خستگی چشم ممکن است شکایت داشته باشند که معمولا به مرور زمان برطرف می شود .

مهار کننده های آنزیم کربنیک انهیدراز مثل donzolamide (Trusopt) نیز سبب کاهش ساخت مایع در چشم می شوند . برخی اوقات بیماران هنگام استفاده از این قطره ها احساس تهوع دارند .

اگر این قطره ها جواب نداد ، اقدام بعدی عمل جراحی برای برقراری مسیر در ناژ مایع چشم می باشد که نام این جراحی Trabeculectomy است .

به ندرت ، گلوکوم در بیماران دیابتی به سبب تکثیر عروق خونی عنبیه و در اثر آن انسداد مسیر درناژ مایع رخ می دهد که به این حالت iridis rubeosis گفته می شود . این نوع خاص از گلوکوم با لیزرتراپی قابل درمان است و اخیرا گزارش شده است که bevacizumab نیز موثر است .