درمان دارویی بخش اول

درمان دارویی بخش اول

مطالعات وسیع انجام شده نشان می دهند که درمان فشار خون سیستولیک ایزوله اثرات مفیدی برای بیماران دارد . به طوری که در دو مطالعه بزرگ Sys-Eur.Trial و SHEP که در مجموع 9431 بیمار با این نوع فشار خون مورد درمان دارویی با دیورتیکهای  گروه تیازیدی و یک نوع آنتاگونیست کلسیم قرار گرفته اند ، نتایج حاصله کاهش معنی داری را در میزان سقوط فشار سیستولیک و نیز کاهش موربیدیته و مورتالیته حوادث عروقی نشان داده اند . درمان دارویی همچنین با کاهش توده عضلانی بطن چپ (L VMI) در طول پیگیری 3 ساله همراه بوده است L VVMI 13% در گروه درمانی کاهش و در گروه پلاسبو 6% افزایش داشته است . تنها موردی که در درمان این بیماری موجب نگرانی بوده است ، کاهش همزمان فشار دیاستولیک ودر نتیجه اختلال در پرشدگی عروق کرونر است که عمدتا در زمان دیاستول صورت می گیرد که این امر می تواند خود خطر حوادث عروق کرونر (عروق تغذیه کننده قلب) را افزایش دهد ولی نتایج بدست آمده در دو مطالعه فوق الذکر نشان داد که کاهش فشار دیاستول به اندازه ای نیست که اختلالی در جریان خون شریانهای کرونر پدید آورد و لذا خطر حوادث کرونری در بیمارانی که مورد درمان قرار می گیرند ، افزایش نمی یابد .

با توجه به نتایج حاصله از مطالعه دهها تحقیق ، موثرترین دارویی که امروزه به عنوان انتخاب اول برای درمان فشار سیستولیک ایزوله توصیه می شود ، یک دیورتیک (داروی مدر) گروه تیازیدی مثل کارتالیدون (Kartalidon) یا هیدرو کلروتیازید (Hydrochlorothiazide) با دوز پایین (12/5 تا 25 میلی گرم روزانه) می باشد . در صورت نیاز به افزایش دوز ، لازم است یک داروی نگهدارنده پتاسی مثل تریامترن (Triamterene) نیز اضافه شود . در دیابتیک ها این نگرانی وجود داشت که تیازیدها ، مقاومت به انسولین را تشدید نمایند ولی مطالعات انجام شده نشان داده اند که میزان قند خون با دوز پایین تیازیدها تغییر قابل توجهی نشان نمی دهد .