نوع یک دیابت و محیط

نوع یک دیابت و محیط

محیط نقش مهمی در ابتلا نوع یک بازی می کند . در حقیقت از لحاظ اهمیت دو برابر عامل ژنتیک نقش دارد . دلیل این موضوع حاصل از پژوهش های بسیاری می باشد که شامل :

• اولا : در طی 40 سال گذشته ، شیوع دیابت نوع یک افزایش نشان می دهد و بچه های کوچکتر را نیز بیشتر مبتلا می سازد و این مدت زمان برای اینکه یک تغییر در آرایش ژنی جمعیت حاصل شده باشد بسیار کوتاه است .

• ثانیا : دیابت نوع یک در مدارهاید جغرافیایی شمالی مثل اسکاندیناوی شایع تر است و هرچه شما به سمت خط استوا می روید از شیوع آن کاسته می شود . دلیل این امر این است که مردم ساکن استوا از لحاظ ژنتیکی محافظت می شوند چرا که اگر مردم استوایی نیز به مدارهای شمالی تر مهاجرت کنند ، آنها نیز نسبت به ابتلا به دیابت نوع یک مستعد می شوند . برای مثال ، در مطاله ای نشان داده شده که بچه های پاکستانی که در انگلستان متولد و بزرگ می شوند در خطر بیشتری در ابتلا به دیابت نوع یک در مقایسه با کودکانی هستند که تمام عمر خود را در پاکستان می گذرانند می باشند .

به راستی چه چیزی در محیط است که سبب افزایش ابتلا به دیابت نوع یک می شود؟ ما نمی دانیم ، البته فرضیه ای است که ابتلای به عفونت های ویروسی مثل سرخجه و کوکساکی نوع B4 این عامل محیطی است و یا در فرضیه ای دیگر این عامل مصرف شیر گاو می باشد .

یکی از مشکلات کشف فاکتور محیطی دخیل این است که شاید این فاکتورها در شروع فرایند پاسخ خود ایمنی موثر می باشند ولی تاثیری در حفظ این فرایند ندارند . از آنجایی که حمله ی سیستم ایمنی سالها قبل از ایجاد دیابت در فرد روی می دهد ، تعیین عامل محیطی که شروع کنندۀ پاسخ خود ایمنی بوده است مشکل است . یک نظریه که وجود دارد این است که کمبود مواجهه با عفونت های دوران کودکی سبب می شود که سیستم ایمنی به درستی شکل نگیرد و این سبب ایجاد پاسخ های خود ایمنی و ایجاد بیماری هایی همچون آسم و دیابت می شود . این تئوری تحت عنوان نظریۀ hygiene شناخته می شود .