اختلال و کمبود پاسخ گلوکاگون

اختلال و کمبود پاسخ گلوکاگون

در اوایل بیماری دیابت ، سطح گلوکاگون در پاسخ به افت قند بالا می رود و به عنوان یک عامل مهم در جلوگیری از ایجاد افت قند به شمار می آید . بیماران مبتلا به دیابت که بیشتر از 5 سال از بیماری آنها می گذرد این پاسخ را از دست می دهند و استعداد آنها برای ایجاد افت قند خون بالا می رود . چرا که آنها دارای این مکانیزم حفاظتی نیستند . بیمارانی که به علت التهاب پانکراس (پانکراتیت) و جراحی پانکراس مبتلا به دیابت شده اند نیز دچار اختلال و کمبود پاسخ گلوکاگون هستند و خطر افت قند خون در آنها نیز بالا است .

اختلال در پاسخ آدرنالین و نور آدرنالین :

وقتی که پاسخ گلوکاگون  ازبین می رود ، ترشح هورمون های آدرنالین و نور آدرنالین از غدۀ فوق کلیوی اهمیت بیشتری پیدا می کند و بیمار از افت قند خون با افزایش ضربان قلب و لزر آگاه می کند . پاسخ آدرنالین و نور آدرنالین در بیمارام مبتلا به  hypoglycemic unawareness به دلیل افت قند خون مکّرر ضعیف می شود .

کمبود کورتیزول :

غده فوق کلیوی ، هورمون دیگری به نام کورتیزول را ترشح می کنند که یک هورمون مخالف عمل انسولین (Counterregulatory) دیگر است که سبب بالا بردن قند خون می شود و کمبود این هورمون نیز شانس ابتلا به افت قند خون را بالا می برد برخی اوقات در بیماران مبتلا به دیابت نوع نوع یک ، نارسایی آدرنال (غده فوق کلیه) رخ می دهدکه به آن بیماری آدیسون نیز گفته می شود که وقتی بیمار آدیسون در بیمار با دیابت نوع یک ایجاد شد ، نیاز او به انسولین افت می کند و اگر دوز انسولین بیمار کاهش داده نشود ، بیمار با افت قند خون مواجه خواهد شد .

عوارض دیابت :

نوروپاتی اتونوم :

سیستم سمپاتیک یک سیستم  Counterregulatory مهم است که بیمار را از افت قند خون با ایجاد علایمی مثل لرز ، افزایش ضربان قلب (تپش قلب) و تعرق آگاه می کند و نارسایی اسن سیستم سبب افزایش خطر افت قند خون در بیمار خواهد شد .