اندوتوکسین

اندوتوکسین :
بخش لیپیدی A مربوط به LPS گرم منفی دارای فعالیت های بیولوژیکی قوی است که موجب بسیاری از تظاهرات سپسیس باکتریایی گرم منفی از قبیل تب ، پروتئولیز عضلانی ، انعقاد داخل عروقی کنترل نشده و شوک میشود .بنظر میرسد که تآثیرات لیپید A با واسطهٔ تولید سیتوکین های قوی بعلت اتصال LPS به CD14 و انتقال پیام از طریق TLR ها بخصوص TLR4 صورت گیرد.
سیتوکین ها از طریق تآثیر بر هیپوتالاموس فعالیت های هیپوترمیک قوی اعمال میکنند.
آنها همچنین موجب افزایش نفوذ پذیری عروق میشوند، فعالیت اندوتلیال سلول ها را تغییر میدهند و فعالیت پیش انعقادی سلول های اندوتلیال را القا میکنند .
استراتژی های درمانی زیادی با هدف خنثی سازی این آثار اندوتوکسین در دست تحقیقات است ولی تاکنون نتایج نا امید کننده بوده اند .
یک دارو ، پروتئین C. فعال شده میتواند 20% از میزان مرگ ومیر سپسیس های شدید را که توسط اندوتوکسین باکتریهای گرم منفی در جریان سپسیس آنها ایجاد میگردد بکاهد.
تهاجم :
بسیاری از بیماریها در درجه اول در اثر رشد پاتوژن ها در بافت هایی که به طور طبیعی استریل هستند بوجود می آیند پنومونی پنوموکوکی اکثرا به رشد استرپتوکوکو پنومونیه در ریه ها و پاسخ التهابی میزبان مربوط است هر چند که فاکتورهای اختصاصی که موجب افزایش فرایند میشوند (نظیر پنومولیزین )ممکن است مسئول بعضی از اثرات بیماریزایی بالقوه پنوموکوک باشند.
بنظر میرسد که آن دسته از بیماری ها که متعاقب باکتریمی و تهاجم به مننژ توسط باکتریهای که مننژیت ایجاد میکنند نظیر نیسریا مننژیتیدیس، هموفیلوی آنفلوانزا ، اشر شیاکولی KI و گروه B استر پتوکوک ها ایجاد میشوند تنها به علت قدرت این ارگانیسم ها در دسترسی یافتن به این بافتها ، تکثیر در آنها و تولید سیتوکین که منجر به فرآیند التهابی تخریب کننده میگردد بوجود آمده .
مکانیسم های اختصاصی مولکولی که توسط پاتوژن های قارچی و پروتوزوئری بوجود می ایند و باعث تهاجم بافتی میشوند به خوبی مشخص نیستند .
به غیر از مطالعاتی که به فاکتورهایی نظیر ایجاد ملانین و کپسول توسط کریپتوکوکوس نئوفرمنس و احتمالا میزان گلوکان های جدار سلولی در بعضی پاتوژن های قارچی اشاره دارد ، اساس مولکولی تهاجم قارچی به درستی معلوم نیست .
به طوری که نشان داده شده است ملانین در دیواره سلول قارچی در مقابل مرگ به علت فاکتورهای فاگوسیتی از قبیل اکسید نیتریک ، سوپر اکسید و هیپوکلریت محافظت میکند .
تنوع مورفوژنیک و تولید پروتئاز (مثل آسپارتیل پروتئیناز کاندیدایی در تهاجم قارچی به بافت های میزبان دخالت دارند.
هنگامی که پاتوژن ها به نحو موثری به بافت میزبان بخصوص خون حمله ور میشوند باید بتوانند از دفاع های اصلی میزبان که توسط کمپلمان و سلول های فاگوسیتی اعمال میشود بگریزند.
باکتریها در اکثر موارد از طریق پلی ساکاریدهای سطح سلول خود خواه پلی ساکاریدهای کپسولی و خواه آنتی ژنهای زنجیره O کناری که صفت مشخصه LPS صاف باکتریهای گرم منفی است از واکنش های دفاعی میزبان میگریزند .
این مولکول ها قادرند از فعالیت ویا رسوب اپسونین های کمپلمان پیشگیری کنند و یا دسترسی به سلولهای فاگوسیت را به گیرنده های اپسونین های کمپلمان در این مولکول ها هنگام رسوب آنها بر روی سطح باکتری ها در زیر لایه کپسولی ، محدود سازند .
یک مکانیسم بلقوه ویرولانس میکروبی عبارتست از توانایی بعضی از ارگانیسم ها به ارائه کپسول بعنوان یک آنتی ژن خودی که این عمل را از طریق شبیه سازی مولکولی انجام میدهند .
بعنوان مثال کپسول پلی سیالیک اسیدی گروه B نیسریا مننژیتیدیس از نظر شیمیایی همانند یک اولیگوساکارید است که در سلولهای مغز انسان یافت میشود .
مطالعات ایمنی شیمایی پلی ساکاریدهای کپسول منجر به درک این مطلب شده است که از اتصال چند مونوساکارید ،تنوع فوق العاده زیادی از مواد شیمایی به دست می اید .
بعنوان مثال سه هگزوز میتوانند از برخی از۳۰۰ را مختلف که از نظر سرولوژی کاملا مشخص است با یکدیگر ترکیب شوند ، در حالیکه برای سه اسید آمینه فقط ۶ احتمال ترکیب پیتیدی وجود دارد از پلی سارکاریدهای کپسول بعنوان واکنس های موثر در مننژیت های مننگوکوکی و نیز عفونت های پنوموکوکی و هموفیلوس آنفلوانزا استفاده شده است و ممکن است ارزش آنها بعنوان واکسن برعلیه هر ارگانیسم دیگری که دارای پلی ساکاریدهای ایمونوژنیک و غیر سمی کپسولی باشد به اثبات برسد.
بعلاوه اکثر پاتوژن های کپسول دار عملا هنگامیکه ایجاد کپسول در ان ها از طریق دستکارهای ژنتیکی مختل میشود ویرولانس خود را از دست میدهند این مشاهدات تأکیدی است بر اهمیت این ساختار در بیماریزای ار گانیسم ها.