بیماری قلبی :
حوادث قلبی عروقی علت اصلی مرگ در بین مسافرین و بروز موارد اورژانس حین پرواز در هواپیماهای مسافربری است.
همراه داشتن داروهای اضافی در یک ساک دستی به همراه یک کپی از آخرین الکترو کاردیوگرام و نام و شماره تلفن پزشک معالج بیمار توصیه میشود .
تجهیزات حفاظتی فرودگاه بر ضربان سازی های قلبی تأثیر ندارد ولی ماهواره های بین المللی نمیتوانند علائم کنترل عملکرد ضربان سازی های قلبی از طریق تلفن الکترونیک را انتقال دهند .
بیمارانی که دفیبریلاتور الکترونیکی دارند باید روی یادداشتی که همراهشان است در مورد نحوه عمل کردن آن توضیح دهند وتقاضای بازرسی دستی نمایند .
مسافر میتواند از مخازن اکسیژن که می باید توسط پزشک قبل از زمان پرواز دستور داده شود ( زیرا سیستم های تحویل اکسیژن استاندارد نیستند ) استفاده کند.
مسافر باید در خواست کند که صندلی کنار راهرو هواپیما را به او بدهند و در طول سفر قدم بزند ، تمرینات کششی و خم شدن انجام دهند ، از جورابهای کشی استفاده کنند و در طول پرواز مرتب هیدراته شود تا از ترمبوز عروقی و آمبولی ریه پیشگیری شود.
بیماری مزمن ریوی : بیماری انسدادی مزمن ریوی یکی از شایع ترین تشخیص های بیمارانی است که به علت بروز علائمی در طول خطوط پرواز نیاز به ارزیابی در اطاق اورژانس دارند.
بهترین شاخص پیشگویی کننده ایجاد مشکلات در طول پرواز ، میزان PaO2 در سطح دریاست .
اگر PaO2 حداقل ۷۲mmHg باشد PaO2 شریانی در حین پرواز زکانی که کابین در ارتفاع ۲۵۰۰[۸۰۰ پا ] تحت فشار قرار میگیرد تقریبا معادل ۵۵mmHg خواهد بود .
بنابراین اگر PaO2 پایه مسافر از ۷۲mmHg کمتر باشد باید قبل از پرواز اکسیژن مکمل برای بیمار در نظر گرفت کنتراندیکاسیون های پرواز شامل برونکواسپاسم فعال ، عفونت دستگاه تنفسی تحتانی ، فلبیت و ریدهای عمقی اندام تحتانی ، هیپرتانسیون شریان ریوی ، سابقه جراحی قفسه صدری در سه هفته اخیر و پنومو توراکس هستند .
باید به بیمار توصیه کرد که اگر در شهر مقصد ، Hلودگی شدید هوا وجود دارد فعالیت های فضای باز را کاهش دهد.
دیابت قندی : تغییر در کنترل و تغییر در میزان انسولین مورد نیاز مشکلات شایعی است که مسافران دیابتی با Hن رو برو هستند .به علت تغییرات منطقه زمانی و مقدار و زمان دریافت غذا و فعالیت های جسمی ارزیابی دقیق تری از کنترل متابولیکی لازم است .مسافر دیابتی باید داروهای لازم از جمله یک شیشه انسولین رگوار برای موارد اورژانس ، سرنگ مخصوص تزریق انسولین و سر سوزن ، وسایل و تجهیزات لازم برای کنترل گلوکز و کمی تنقلات در ساک دستی خود به همراه داشته باشد .
انسولین تقریبا به مدت 3ماه در دمای اتقاق ثابت می ماند ولی باید تا آنجا که ممکن است سرد نگه داشته شود .نام وشماره تلفن پزشک معالج و یک کارت و گردنبندی که مشکلات بیمار بر روی آن نوشته شده باشد و نوع انسولین استفاده شده و دوز آن باید همراه مسافر باشد .
در سفر به طرف شرق (مثلا از آمریکا به اروپا ) ممکن است لازم باشد دوز صبحگاهی انسولین هنگام ورود کاهش یابد .
سپس میتوان در طول روز قند خون را کنترل کرد تا نیاز به انسولین اضافی مشخص گردد.
در سفر به سمت غرب که روز طولانی تر میشود ممکن است یک دوز اضافی انسولین رگولار لازم باشد.
سایر گروهای خاص : سایر گروه های که ملزم به رعایت موازین خاصی در مسافرت هستند عبارتند از بیمارانی که دیالیز میشوند ،بیمارانی که مورد پیوند قرار گرفته اند ، و افراد مبتلا به سایر نلتوانی ها عضوی ۱۳% مسافرین ناتوانی عضوی دارند ولی کمتر گروه حمایت کننده یا شرکت توریستی است که نسبت به این افراد که روز بروز هم تعداشان روبه افزایش است تعهدی احساس کند .
تداخل دارویی یکی از موارد ایجاد نگرانی در این مسافرین است ، این افراد باید از داروها به اندازه لازم اطلاع داشته باشند و نام پزشک معالج خود را همراه شماره تلفن وی همراه ببرند .
بعضی از مسافرین که گلوکوکورتیکوئید دریافت میکنند باید دوز اضافی برای مواردی که بیمار میشوند با خود حمل کنند.
ایمن سازی این مسافران که ایمنی آنها سرکوب شده است ممکن است مصونیتی کمتر از مقدار لازم ایجاد کند .
بنابراین مسافر و پزشک وی باید بدقت توجه کنند که چه مقصدی برای بیمار مناسب است .