پریتونیت در بیمارانی که تحت CAPD قرار می گیرند :
نوع سوم پریتونیت در بیمارانی روی میدهد که تحت دیالیز صفاقی سرپایی مداوم CAPD قرار می گیرند .
بر خلاف پریتونیت اولیه و ثانویه که به وسیله باکتریهای درون زاد ایجاد میشوند ، پریتونیت در بیماران CAPD معمولا ناشی از ارگانیسم های جلدی میباشد .
مکانیسم بیمار یزایی عفونت مشابه با عفونت ناشی از وسایل داخل عروقی است که در آن ارگانیسم های جلدی از طریق کاتتر مهاجرت میکنند که هم به عنوان محل ورود عمل میکند و هم اثرات یک جسم خارجی را اعمال مینماید .
عفونت محل خروج یا عفونت تونل ممکن است پریتونیت CAPD را همراهی کند ویا نکند .در این نوع ( همانند پریتونیت اولیه ) معمولا تنها یک ارگانیسم دخیل است .
در حقیقت ، پریتونیت شایعترین علت برای قطع CAPD میباشد .پیشرفت در طراحی ابزار به ویژه set connector,و Y موجب شده تا موارد پریتونیت از ۱ مورد در هر ۹ ماه به ۱ مورد در هر ۲۴ ماه کاهش یابد .
تظاهر بالینی پریتونیت متعاقب CAPD مشابه پریتونیت ثانویه است که درد منتشر و نشانه های صفاقی شایع هستند .
مایع دیالیز معمولا کدر بوده و حاوی بیش از ۱۰۰ عدد WBC در هر میکرولیتر است که بیش از ۵۰% آنها نوتروفیل هستند .
شایعترین ارگانیسم های مسبب گونه های استافیلوکوک ها هستند که دریک بررسی حدود ۴۵% موارد را شامل می شدند .
قبلا از استافیلوکوک های کو آگولاز منفی به عنوان شایعترین علت این عفونتها یاد می شد .
ولی اخیرا جداسازی این گونه ها کمتر شده است .استا فیلوکوک اورئوس در بیمارانی که ناقل ارگانیسم در بینی هستند ، شایعتر میباشد و شایعترین پاتوژن در افراد مبتلا به عفونت آشکار محل خروج است .
باسیلهای گرم منفی و قارچها از جمله کاندیدا نیز یافت میشوند .آنترو کوکهای مقاوم به وانکومایسین در برخی از بیماران با پریتونیت متعاقب CAPD گزارش شده اند .
اگر بیش از یک ارگانیسم در کشت مایع دیالیز یافت شود ، باید فورا در جستجوی علتی برای پریتونیت ثانویه بود .
همانند PBP ، کشت مایع دیالیز در بطری کشت خون ، با نتایج بهتری همراه است ، برای تسهیل در تشخیص ، صدها میلی لیتر از مایع دیالیز خارج شده باید قبل از کشت به وسیله سانتر یفوژ تلغیط شود .
درمان پریتونیت در بیماران دیالیز صفاقی :
درمان تجربی پریتونیت CAPD باید با هدف پوشش دادن S ،اورئوس ، استا فیلوکوک های کواگولاز منفی و باسیلهای گرم منفی انجام شود تا اینکه نتایج کشت ها آماده شوند.
براساس گاید لاینهای منتشر شده در سال ۲۰۰۵ ، درمان باید بر اساس تجربیات منطقه ای در مورد ارگانیسم های مقاوم انجام پذیرد .
در بعضی مراکز یک سفالوسپورین نسل اول مانند سفازولین ،برای باکتریهای گرم مثبت )و یک فلوروکینولون یا سفالوسپورین نسل سوم مانند سفتازیدیم ( برای باکتریهای گرم منفی ) درمانی منطقی را تشکیل میدهند .
اگر S ، اورئوس مقاوم به متی سیلین عامل شایعی در یک جمعیت باشد وانکومایسین ممکن است به جای سفازولین استفاده شده و پوشش گرم منفی وسیع الطیف تری تجویز شود.
پوشش وسیع شامل وانکومایسین باید بخصوص در بیماری که توکسیک و یا بیماری که دچار عفونت آشکار محل خروج است مورد توجه باشد.
معمولا دوزهای بار گذاری به صورت داخل صفاقی تجویز میشوند ، مقدار مورد نیاز دارو بستگی به روش دیالیز و کار کرد کلیه بیمار دارد .
میتوان آنتی بیوتیکها را هم به صورت پیوسته ( یعنی همراه با هر نوبت دیالیز ، و هم متناوب ( یک بار در روز به نحوی که داروی تجویز شده حداقل ۶ ساعت در حفره صفاقی باقی بماند تجویز نمود.
چنانچه بیمار به شدت بدحال باشد آنتی بیوتیک های وریدی باید با دوزهای متناسب با میزان نارسایی کلیوی بیمار به رژیم افزوده شوند .
پاسخ بالینی به درمان تجربی باید سریع باشد و چنانچه بیمار ظرف ۹۶-۴۸ ساعت درمان پاسخی نداشته باشد ، باید خارج کردن کاتتر در نظر گرفته شود.