عفونتهای باکتریال

عفونتهای باکتریال :

در اولین ماه پس از پیوند سلول بنیادی خونساز عوارض عفونی مشابه بیماران مبتلا به گوانولوسیتوپنی است که به دلیل لوسمی حاد تخته شیمی درمانی هستند � دلیل مدت زمان مورد انتظار یک تا چهار هفته ای نوتروپنی و میزان بالای عفونت‌های باکتریال در این جمعیت بسیاری مراکز در آغاز درمان سرکوب مغز استخوان آنتی بیوتیک به جهت پیشگیری هم آغاز می‌کنند.

در این بیماران کینولونها بروز باکتری گرم منفی را کاهش میدهند �ونتهای باکتریال در چند روز اول بعد از پیوند مغز استخوان شایعه ارگانیسمهای مسئول به طور عمده باکتری های هوازی یافت شده در روده‌ها اشرشیاکولیا کلبسیلا، پسودومونا و اگر اسم های یاد شده بر روی پوست مخاط یا کاتترهای وریدی ( استافیلوکوک اورئوس ،استافیلوکوک های کواگولاز منفی و استرپتوکوک ها میباشند.

باسیلوس سرئوس ، اگر چه نادر است به عنوان یک عامل بیماری زا به زودی بعد از پیوند ظهور یافته و مننژیت ایجاد کنند تو در این بیماران غیر معمول از شیمی درمانی استفاده از آنتی بیوتیکهای وسیع الطیف و بازسازی تأخیری ایمنی هومورال بیماران پیوندHSC را در  معرض خطر اسهال و کولیت به علت رشد بیش از حد و تولید توکسین کلستریدیوم دیفیسیل  قرار می‌دهد.

بعد از چند روز اول نوتروپنی ، عفونت باعوامل بیماریزایی بیمارستانی مثلا انتروکوک ها مقاوم به وانکومایسین ، استنوتروفوموناس مالتو فیلیا ، گونه ای آسینتوباکتر و ارگانیسم های گرم منفی و سیع الطیف  تولید کننده بتالاکتاماز ) با همچین باکتری‌های رشته‌ای مانند گونه‌های نوکاردیا شایع می شود.

مراقبت شبانه لازم است به خصوص برای بیماران با سابقه سلطان یا نهفته شناخته شده که به طور مناسب نشانگر دوره بعد از پیوند بیش از شش ماه بعد از بازسازی  HSC بیمارانی که طحال برداری شده اما کسانی که هیپوگاماگلوبولینمی مداوم دارند در معرض خطر ویژه هستند.

عفونتهای قارچی:

پس از هفته اول پیوند عفونت های قارچی به طور فزاینده به ویژه در میان بیمارانی که آنتی بیوتیکهای وسیع الطیف دریافت نموده اند شاید می‌شود همانند اغلب بیماران گرانولوسیتوپنیک عفونت‌های کاندیدایی بیش از همه در این زمینه دیده می‌شود اگر چه با افزایش استفاده از فلوکونازول پرو فیلاکتیک ، عفونتهای با قارچ های مقاوم بخصوص اسپرژیلوس وسایر قتارچ های فوزاریوم،اسکدوسپوریوم و پنی سیلیوم ) شایع شده که باعث شده است بعضی مراکز به جای فلوکونازول از داروهای نظیر میکوفانژین ،وریکونازول و پساکونازول استفاده کنند.

در مورد نقش استفاده از این داروها برای پروفیلاکسی ضد قارچ در مقابل درمان تجربی عفونت های مشکوک بر اساس بررسی ستادی گل و کان مثبت یا تست آنتی ژن گالاکتومانان یا قطعی خارجی همچنان اختلاف نظر وجود دارد در بیماران مبتلا به بیماری پیوند علیه میزبانGVHD که به درمان دراز مدت محدود با گلوکوکورتیکوئیدها داروهای سرکوب کننده ایمنی دیگر مانند سیکلوسپورین تاکرولیموس پروگراف مایکوفنولات موفتیل ( سل سپت ) راپامایسین ( سیرولیموس ، راپامیون )(آلمتوزوماب ،کامپس که یک آنتی بادی مونوکلونال ضد لنفوسیت و ضد منوسیت است نیاز دارند.

خطر بالای عفونت قارچی معمولاً با کاندیدا یا حتی بعد از گرفتن پیوند و رفع نوتروپنی وجود دارد همچنین این بیماران در خطر بالای فعالیت مجدد عفونت قارچی هیستوپلاسموز کوکسیدیوئیدومایکوز یا بلاستومیکوز ) به نواحی سکونت قارچ های اندمیک  در صورت انجام فعالیت های نظیر باغبان یا اکتشاف کار قرار دارد استفاده طولانی مدت از کاتترهای وریدی مرکزی برای تغذیه رسانی کمک تزریق چربی ها باعث افزایش خطر نگمی با مالاسزیا میگردد.

بعضی از مراکز برای چنین بیمارانی داروهای ضدقارچی پروفیلاکتیک تجویز می کنند به دلیل ریسک بالا و طولانی‌مدت پنومونی پنوموسیستیس جیروسی به‌خصوص در بیمارانی که تحت درمان بدخیمی های خونی قرار گرفتن بیشتر بیماران پس از یک ماه از پیوند ها به مدت حداقل یکسال پروفیلاکسی نگهدارنده تری متوپریم – سولفامتوکسازول TMP-SMX دریافت میکنند.