تنظیم دوز انسولین بخش اول

تنظیم دوز انسولین بخش اول

بیمار لازم است که قبل از ورزش ، دوز انسولین پایه و bolus خود را تنظیم کند : • یک دوز bolus از انسولین آنالوگ سریع اثر : در حدود 4 ساعت اثر می کند و حداکثر دوز آن یک ساعت تا یک ساعت و نیم باقی می ماند . بیمار لازم است که میزان 50 تا 75 درصد از انسولین قبل از غذای خود را به منظور ورزش تزریق کند . • تنظیم دوز انسولین پایه : اگر بیمار پمپ انسولین داشته باشد آسان تر است . اگر بیمار قصد ورزش کردن به مدت طولانی داشته باشد (بیشتر از 90 دقیقه) لازم است که انسولین پایه در حال تزریق خود را دو ساعت قبل از ورزش قطع کند . در صورت شرکت بیمار در ورزش های رقابتی که سبب ترشح آدرنالین می شود ، بیمار لازم است انسولین پایۀ خود را 1-2 ساعت قبل از ورزش افزایش دهد . • تنظیم دوز پایه انسولین های طولانی اثر مثل glargine یا detemir به مهارت بیشتری نیاز دارد . می توان با تزریق 50-80% دوز مورد نیاز به ب

ورزش هوازی(پایداری قلبی تنفسی)بخش دوم

بنابراین اگر فرد مقیاس 9 را برای خود تعیین کرد باید شدت فعالیت خود را افزایش دهد ولی در نمرۀ 19 باید فرد از شدت فعالیت خود بکاهد . نمره 12-14 را به عنوان ورزش ملایم و متوسط در نظر می گیرند . می توان با ضریب عدد حاصل از این مقیاس در 10، ضربان قلب تقریبی را بدست آورد . برای مثال در نمره 12 ، ضربان قلب حدودا 120 در دقیقه است . این روش ارزیابی شدت ورزش در بیماران مبتلا به نوروپاتی اتونوم ، بیماران تحت درمان با بتابلاکر و زمانی که اندازه گیری ضربان قلب مقدار درستی از شدت ورزش به بیمار نمی دهد مفید است . جراحان عمومی ایالات متحده توصیه می کنند که یک بیمار بهتر است 30 دقیقه یا بیشتر ورزش هوازی 5 بار در هفته داشته باشد و شامل پیاده روی تند ، دوچرخه سواری با سرعت کمتر از 10 کیلومتر در ساعت و تنیس می باشد . ورزش هوازی شدید شامل شنا کردن ، دوچرخه سواری باسر�

ورزش حاد و مزمن

بیمار می تواند به دو صورت دربارۀ ورزش فکر کند :

ورزش حاد یعنی یک دوره ورزش

ورزش مزمن که به معنای ورزش منظم ، مکرر که به آن ورزش حرفه ای می گویند .

ورزش حاد و مزمن اثرات متفاوتی روی بدن دارند . تمایز مهم آن دو از هم که در رابطه با دیابت است ، اثر آن بر روی حساسیت به انسولین می شود ولی این اثر سودمند به سرعت و در طی 24 ساعت از بین می رود . در مقابل ، ورزش مزمن و حرفه ای سبب افزایش حساسیت ، انسولین به مدت حداکثر 2 هفته از آخرین نوبت ورزش می شود . اگر بیمار برای کنترل قند خون خود بر روی درمان با انسولین است و برنامۀ ورزشی دارد در صورتی که دوز انسولین خود را کاهش ندهد دچار افت قند خون خواهد شد . ولی با قطع برنامه ورزشی به تدریج حساسیت افزایش یافته نسبت به انسولین افت کرده و مجددا بیمار لازم دارد که دوز انسولین خود را افزایش دهد. اثر ورزش روی حساسیت به انسو

تغذیه در مبتلایان به دیابت نوع یک بخش دوم

برای هر ماده غذایی می بایست تمام کربوهیدرات موجود در مواد غذایی را اندازه گرفت و براساس آن ، دوز انسولین سریع الاثر آنالوگ (مثل Glulisne و یا  Lispro ،  Aspart) تنظیم کرد . نسبت واحد انسولین تزریقی به مقدار کربوهیدرات وعدۀ غذایی مثأثر است از : • زمانی از شبانه روز که بیمار قصد تزریق انسولین دارد . • سن بیمار • مدت زمانی که به دیابت مبتلا است . اگرچه استفاده از نسبت های انسولین به کربوهیدرات به بیمار اجازه می دهد که مقادیر متفاوتی از کربوهیدرات استفاده کند ، هنوز محدودیت هایی لازم است برای مثال بیمار لازم است که مصرف کربوهیدرات را به شکل مایع محدود کند مثل آب میوه ها و لیموناد که به سرعت جذب می شوند . همچنین بیمار باید بداند که انسولین تزریقی نمی تواند مقادیر زیاد کربوهیدرات مثلا بالای 105 گرم را به یکباره را کنترل کند . یک استثنا وجود دا

کلسترول

کلسترول جزء چربی ها محسوب نمی شود بلکه آن یک ماده شیمیایی دارای خواص مهم متعدد است : واحد سازندۀ برخی هورمون های مهم بدن از جمله هورمون های جنسی است . بخشی از غلاف عایق دیوارۀ اعصاب است . یک جزء از غشای احاطه کنندۀ سلول های بدن است . پیش ساز ساخت اسیدهای صفراوی می باشد که جهت جذب چربی ها اهمیت دارند . دلیل اینکه وقتی از چربی ها صحبت می شود ، پای کلسترول هم به میان می آید این است که در جریان خون ذراتی که مسئول حمل و نقل چربی ها هستند (تری گلسیرید) ، کلسترول را نیز حمل می کنند و این ذرات (LDL ، HDL ، VLDL و شیلومیکرون) در فرآیند ایجاد بیماری قلبی دخالت دارند . کاهش مصرف چربی ها سبب کاهش میزان کلسترول به اندازۀ 10-15% می شود . انجمن دیابت آمریکا توصیه می کند که کلسترول رژیم غذایی باید کمتر از 300 میلی گرم در روز باشد . اگر سطح LDL فرد بالای 100mg/dl باشد ، میزان کلسترول رزیم غذایی به 200 م

دیابت و تغذیه

تغذیه نقش محوری را در درمان دیابت ایفا می کند . قبل از کشف انسولین ، بیماران مبتلا به دیابت نوع یک فقط چند ماه و آن هم با محدودیت شدید مصرف کربوهیدرات و مصرف عمدۀ چربی ها و پروتئین ها (رژیم عذایی کتون زا یا کتوژنیک) زنده می مانند . پس از کشف انسولین در سال 19921 ، بیماران قادر شدند که کربوهیدرات بیشتری مصرف کنند . البته نبود پایش گلوکز و انسولین های سریع الاثر هنوز سبب ایجاد محدودیت هایی در رژیم غذایی می شد بیماران دیابتی ناچار به محدودیت کربوهیدرات و تقسیم آن در طول روز به سه وعدۀ غذایی و سه میان وعده می شدند . با استفاده از آنالوگ های جدید انسولین و سیستم های پایش قند خون ، محدودیت رژیم غذایی بسیار کمتر شد وی هنوز محدودیت هایی نیز وجود دارد . نخست نکات کلی راجع به دیابت بیان می شود : • چیزی به عنوان رژیم غذایی دیابتی وجود ندارد و رژیم بسیاری از افرا

عوارض هیپوگلایسمی بخش دوم

خطر صدمه و آسیب : عارضۀ قابل توجه افت قند خون این است که می تواند بیمار و اطرافیان او را به خطر بیندازد . برای مثال بیمار ممکن است که بر روی یک دستگاه یا ماشین کار کند و در اثر افت قند خون شدید دچار تشنج ضعف در یک قسمت یدن یا اختلالات بینایی می شود . اثر روی عملکرد ذهنی : مطالعاتی که بر روی بررسی افت قند خون روی عملکرد ذهنی انجام شده پاسخ هایی روشنی را در پی نداشته اند . بخشی از این مشکل مربوط به این است که بسیاری از بیمارانی که مورد مطالعه قرار گرفتند و افت شدید قند خون را تجربع کردند ، مبتلا به عوارض دیگر دیابت بوده اند که آنها نیز بر عملکرد ذهنی موثر بودند . مطالعه ای که اطمینان بخش بود ، DCCT (پژوهش بزرگ بر روی بیماران مبتلا به دیابت نوع یک) بود که بیان کرد که دوره های شدید افت قند خون در طی 18 سال پیگیری بیماران سبب کاهش عملکرد و

تزریق گلوکاگون

تزریق گلوکاگون سبب رها سازی گلوکز ذخیره شدۀ کبد می شود . به برخی بیماران دیابتی  روی درمان با انسولین توصیه می شود که کیت اورژانسی گلوکاگون را در خانه داشته باشند و اعضای خانواده باید راجع به افت قند خون و علایم آن اطلاع داشته و در موارد افت قند خون شدید به طوری که بیمار دچار افت سطح هوشیاری شدید و کاهش سطح هوشیاری شود و اقدام به تزریق گلوکاگون کنند . کیت گلوکاگون یک ویال حاوی 1mg پودر گلوکاگون است که با سرنگ داخل ویال آن را رقیق می کنند و پس از تکان دادن ویال جهت حل شدن پودر ، آن را با سرنگ کشیده و در محل ران ، باسن یا بازو تزریق می شود . تزریق گلوکاگون در صورتی که در عضلات انجام شود سریعتر عمل می کند . در بچه هایی با وزن زیر 44 پوند (معادل 20 کیلوگرم) ، باید نیمی از محتویات سرنگ را تزریق کرد . گلوکاگونمی تواند در بیمار سبب تهوع شود و به دلیل احتمال استفراغ در ب

اختلال و کمبود پاسخ گلوکاگون

در اوایل بیماری دیابت ، سطح گلوکاگون در پاسخ به افت قند بالا می رود و به عنوان یک عامل مهم در جلوگیری از ایجاد افت قند به شمار می آید . بیماران مبتلا به دیابت که بیشتر از 5 سال از بیماری آنها می گذرد این پاسخ را از دست می دهند و استعداد آنها برای ایجاد افت قند خون بالا می رود . چرا که آنها دارای این مکانیزم حفاظتی نیستند . بیمارانی که به علت التهاب پانکراس (پانکراتیت) و جراحی پانکراس مبتلا به دیابت شده اند نیز دچار اختلال و کمبود پاسخ گلوکاگون هستند و خطر افت قند خون در آنها نیز بالا است . اختلال در پاسخ آدرنالین و نور آدرنالین : وقتی که پاسخ گلوکاگون  ازبین می رود ، ترشح هورمون های آدرنالین و نور آدرنالین از غدۀ فوق کلیوی اهمیت بیشتری پیدا می کند و بیمار از افت قند خون با افزایش ضربان قلب و لزر آگاه می کند . پاسخ آدرنالین و نور آدرنال

قند خون بیمار باید در چه حدی باشد؟

در بیماران غیر دیابتی ، سطح قند خون می تواند در حد 60 تا 70mg/dl یا حتی پایین تر بعد از گرسنگی طولانی مدت باشد . مشکل در افراد دیابتی این است که این بیماران داروهای مصرف می کنند که سبب افت قند خون می شود مثل انسولین و سولفونیل اوره ها و در آنها گلوکز 60mg/dl نگران کننده است چرا که احتمال زادی دارد که از این هم بیشتر افت کند . ADA قند خون 700mg/dl وزیر آن را حتی اگر بیمار احساس سلامتی بکند و علایمی هم نداشته باشد را به عنوان افت قند خون در نظر می گیرد . بنابراین اگر بیمار داروهایی مصرف کند که سبب افت قند خون به زیر 70mg/dl می شود باید اقدامی انجام دهد . اگر بیمار قند خون خود را فقط با رژیم غذایی کنترل می کند ، قند خون 60-80 خوب است و احتیاجی به درمان ندارد . مطلب قابل تأمل دیگر این است که اگر قند خون بیمار برای مدت طولانی بالا باشد ،  بیمار ممکن است علایم افت قن�