چربی ها :
مصرف چربی ها به حد اعتدال برای حفظ سلامتی لازم و خوب می باشد . چربی ها یک منبع مهم انرژی است و باید 25 تا 35% از انرژی لازم روزانه را شامل شود . چربی ها برای جذب ویتامین های A ، D ، E و K و نیز مطبوع کردن طعم غذاها لازمند . درک درست از محتوای چربی وعدۀ غذایی بنا به دلایلی اهمیت دارد . اول از همه ، چربی ها پر انرژی ترین مواد غذایی هستند به طوری که یک گرم چربی تولید 9 کیلو کالری انرژی می کند در حالیکه کربوهیدرات ها و پروتئین ها 4 کیلو کالری به ازای هر گرم انرژی دارند در نتیجه محدودیت چربی یک بخشی مهم از هر رژیم غذایی به منظور کاهش وزن است . ثانیا اینکه چربی های مختلف می توانند بر وضعیت چربی خون فرد اثر گذاشته و در نتیجه سبب ایجاد بیماری قلبی شوند . همۀ چربی ها خواص یکسانی ندارند و ما سه نوع چربی می شناسیم : چربی های اشباع شده که در چربی ها ی حیوان نظیر کره ، پنیر ، شیر و گوشت و ن
فیبر
فیبرها در واقع یک نوع نشاسته هستند که مقاوم به هضم می باشند (با این حال 10% از آنها توسط باکتری های روده هضم و جذب می شوند) . فیبرهای قابل حل یا ژل مانند در سیب و سایر میوه جات وجود دارد و فیبرهای نامحلول نامحلول در حبوبات و سبزیجات وجود دارد . برای بیمار دیابتی ، مواد غذایی پرفیبر سودمند هستند چرا که آنها سبب کند شدن جذب و گلوکز و مانع از بالارفتن زیاد قند خون پس از صرف وعده های غذایی می شود . دو داروی Acarbose و Miglitol برای درمان دیابت نوع دو استفاده می شوند و از طریق کاهش جذب گلوکز از طریق روده عمل می کنند و در نتیجه اثر آنها مشابه رژیم غذایی پرفیبر است . در کل در یک رزیم غذایی معمولی ، 50% کالری به صورت مواد قندی دریافت می شود . البته در بسیاری از بیماران مبتلا به دیابت نوع دو که مبتلا به تری گلسیرید بالا و HDL پایین هستند ، درجۀ دریافت کربوهیدرات بسیار پایین آورده می شود
دیابت و تغذیه
تغذیه نقش محوری را در درمان دیابت ایفا می کند . قبل از کشف انسولین ، بیماران مبتلا به دیابت نوع یک فقط چند ماه و آن هم با محدودیت شدید مصرف کربوهیدرات و مصرف عمدۀ چربی ها و پروتئین ها (رژیم عذایی کتون زا یا کتوژنیک) زنده می مانند . پس از کشف انسولین در سال 19921 ، بیماران قادر شدند که کربوهیدرات بیشتری مصرف کنند . البته نبود پایش گلوکز و انسولین های سریع الاثر هنوز سبب ایجاد محدودیت هایی در رژیم غذایی می شد بیماران دیابتی ناچار به محدودیت کربوهیدرات و تقسیم آن در طول روز به سه وعدۀ غذایی و سه میان وعده می شدند . با استفاده از آنالوگ های جدید انسولین و سیستم های پایش قند خون ، محدودیت رژیم غذایی بسیار کمتر شد وی هنوز محدودیت هایی نیز وجود دارد . نخست نکات کلی راجع به دیابت بیان می شود : • چیزی به عنوان رژیم غذایی دیابتی وجود ندارد و رژیم بسیاری از افرا
عوارض هیپوگلایسمی بخش دوم
خطر صدمه و آسیب : عارضۀ قابل توجه افت قند خون این است که می تواند بیمار و اطرافیان او را به خطر بیندازد . برای مثال بیمار ممکن است که بر روی یک دستگاه یا ماشین کار کند و در اثر افت قند خون شدید دچار تشنج ضعف در یک قسمت یدن یا اختلالات بینایی می شود . اثر روی عملکرد ذهنی : مطالعاتی که بر روی بررسی افت قند خون روی عملکرد ذهنی انجام شده پاسخ هایی روشنی را در پی نداشته اند . بخشی از این مشکل مربوط به این است که بسیاری از بیمارانی که مورد مطالعه قرار گرفتند و افت شدید قند خون را تجربع کردند ، مبتلا به عوارض دیگر دیابت بوده اند که آنها نیز بر عملکرد ذهنی موثر بودند . مطالعه ای که اطمینان بخش بود ، DCCT (پژوهش بزرگ بر روی بیماران مبتلا به دیابت نوع یک) بود که بیان کرد که دوره های شدید افت قند خون در طی 18 سال پیگیری بیماران سبب کاهش عملکرد و
تزریق گلوکاگون
تزریق گلوکاگون سبب رها سازی گلوکز ذخیره شدۀ کبد می شود . به برخی بیماران دیابتی روی درمان با انسولین توصیه می شود که کیت اورژانسی گلوکاگون را در خانه داشته باشند و اعضای خانواده باید راجع به افت قند خون و علایم آن اطلاع داشته و در موارد افت قند خون شدید به طوری که بیمار دچار افت سطح هوشیاری شدید و کاهش سطح هوشیاری شود و اقدام به تزریق گلوکاگون کنند . کیت گلوکاگون یک ویال حاوی 1mg پودر گلوکاگون است که با سرنگ داخل ویال آن را رقیق می کنند و پس از تکان دادن ویال جهت حل شدن پودر ، آن را با سرنگ کشیده و در محل ران ، باسن یا بازو تزریق می شود . تزریق گلوکاگون در صورتی که در عضلات انجام شود سریعتر عمل می کند . در بچه هایی با وزن زیر 44 پوند (معادل 20 کیلوگرم) ، باید نیمی از محتویات سرنگ را تزریق کرد . گلوکاگونمی تواند در بیمار سبب تهوع شود و به دلیل احتمال استفراغ در ب
اختلال و کمبود پاسخ گلوکاگون
در اوایل بیماری دیابت ، سطح گلوکاگون در پاسخ به افت قند بالا می رود و به عنوان یک عامل مهم در جلوگیری از ایجاد افت قند به شمار می آید . بیماران مبتلا به دیابت که بیشتر از 5 سال از بیماری آنها می گذرد این پاسخ را از دست می دهند و استعداد آنها برای ایجاد افت قند خون بالا می رود . چرا که آنها دارای این مکانیزم حفاظتی نیستند . بیمارانی که به علت التهاب پانکراس (پانکراتیت) و جراحی پانکراس مبتلا به دیابت شده اند نیز دچار اختلال و کمبود پاسخ گلوکاگون هستند و خطر افت قند خون در آنها نیز بالا است . اختلال در پاسخ آدرنالین و نور آدرنالین : وقتی که پاسخ گلوکاگون ازبین می رود ، ترشح هورمون های آدرنالین و نور آدرنالین از غدۀ فوق کلیوی اهمیت بیشتری پیدا می کند و بیمار از افت قند خون با افزایش ضربان قلب و لزر آگاه می کند . پاسخ آدرنالین و نور آدرنال
قند خون بیمار باید در چه حدی باشد؟
در بیماران غیر دیابتی ، سطح قند خون می تواند در حد 60 تا 70mg/dl یا حتی پایین تر بعد از گرسنگی طولانی مدت باشد . مشکل در افراد دیابتی این است که این بیماران داروهای مصرف می کنند که سبب افت قند خون می شود مثل انسولین و سولفونیل اوره ها و در آنها گلوکز 60mg/dl نگران کننده است چرا که احتمال زادی دارد که از این هم بیشتر افت کند . ADA قند خون 700mg/dl وزیر آن را حتی اگر بیمار احساس سلامتی بکند و علایمی هم نداشته باشد را به عنوان افت قند خون در نظر می گیرد . بنابراین اگر بیمار داروهایی مصرف کند که سبب افت قند خون به زیر 70mg/dl می شود باید اقدامی انجام دهد . اگر بیمار قند خون خود را فقط با رژیم غذایی کنترل می کند ، قند خون 60-80 خوب است و احتیاجی به درمان ندارد . مطلب قابل تأمل دیگر این است که اگر قند خون بیمار برای مدت طولانی بالا باشد ، بیمار ممکن است علایم افت قن
داروهای خوراکی بخش دوم
آنهایی که تجزیۀ نشاسته را به تأخیر می اندازند شامل مهارکننده های آلفاگلوکوزیداز مثل Acorbose و Miglitol است . داروهایی که بافت ها را به نسبت به اثر انسولین حساس تر می کنند مثل Rosiglitazone و Pioglitazone . داروهایی که DPP-IV را مهار می کنند( gliptin ها و یا تقویت کننده های اثر incretin) مثل sitagliptin و vildogliptin . داروهای تزریقی : Exenatide که یک داروی مقلد incretin است که ترشح انسولین را تحریک می کند . pramlintide (Amylin) سبب تأخیر در تخلیۀ معده و کاهش غلظت گلوکاگون می شود . انسولین : تمام انسولین هایی که در حال حاضر موجود هستند ،انسولین انسانی می باشند و تفاوت آنها در طول اثر پس از تزریق مس باشد . آنالوگ های جذب سریع الاثر انسولین ( lispro ، Aspart و Glulisine) و دو آنالوگ طولانی اثر انسولین (glargine و Detemin) ، خصوصیات جذبی بهتری بعد از تزریق دارند که اجازۀ تنظیم بهتر قند خون با خطر کمتر ایجاد افت قند خون
آیا پمپ انسولین برای بیمار مناسب است؟
قبل از اینکه بیمار بتواند از پمپ انسولین استفاده کند باید میزان انسولین basal و bolus خود را بداند میزان کربوهیدرات های رژیم غذایی خود را محاسبه کند و بداند که چگونه انسولین خود را برای مصرف غذا و فعالیت بدنی تنظیم کند و بتواند میزان قند خون خود را مکررا اندازه بگیرد و نتایج قند خون خود را یادداشت کند . پرسنل درمانی هم باید به سوالات بیمار راجع به نحوه تحت تأثیر قرار گرفتن زندگی فرد در اثر پمپ مثل خوابیدن ، ورزش کردن ، دوش گرفتن و… پاسخ دهند . انتخاب ست تزریق : ست تزریق یک لولۀ پلاستیکی ریز و یا cannula است که به بافت ریز جلدی تزریق می شود . برخی پمپ ها طوری تنظیم شده اند که با cannula دارای زاویۀ 30-45 درجه کار می کنند و برخی با cannula مستقیم (90 درجه) کار می کنند . بسیاری از آنها از تفلون ساخته شده اند ولی انواع فلزی هم وجود دارد . ست های زاو
Exubera ( انسولین استنشاقی ) بخش دوم
حدود 10% از دوز استنشاق شده وارد جریان خون می شود به همین دلیل بیمار میان سال نیاز به استنشاق 300 تا 400 واحد انسولین در طول روز دارد که به سرعت جذب می شود و الگویی شبیه آنالوگ های سریع الاثر انسولین دارد به جز اینکه نوع استنشاقی تا 6 ساعت اثرش پایدار می ماند . بزرگترین سوال پاسخ داده نشده راجع به انسولین استنشاقی این است که آیا در استفاده طولانی سبب تخریب و آسیب به ریه می شوند یا نه؟ مطالعات تاکنون نشان داده که در کسی که شروع به استفاده از انسولین استنشاقی می کند ، اثرات منفی کمی بر روی ریه وجود دارد و وقتی تغییرات ریه تثبیت شود به مرور زمان بدتر نخواهد شد و پیشرفت نمی کند . بنابراین FDA توصیه کرده است ک در بیمارانی که از انسولین استنشاقی می خواهند استفاده کنند ، قبل از آن یک تست عملکرد ریوی از آنها به عمل آید و بعد از شروع استفاده نیز 6 ماه و ی