تنهایی
مراقبت از این بیماران خود نوعی تجربۀ تنهایی است.فشارهای حاصل از مواظبت از یک فرد مجنون حفظ فعالیت های اجتماعی را با مشکل مواجه می سازد.ممکن است زیاد احساس تنهایی کنید اگر فرد مبتلا کسی باشد که به یکدیگر بسیار نزدیک بودید. تنهایی حل مشکلات زندگی روزمره را مشکل تر می سازد.بنابراین مسئله مهم این است که اجازه ندهید مراقبت از فرد مبتلا مانع شود که زمانی را به نیازهای خودتان اختصاص دهید. ترتیبی دهید تا کار مراقبت را تقسیم کنید.به این ترتیب می توانید زمانی را با خانواده و دوستان سپری کنید و یا به جلسات و گروهای حمایت ازمراقبین بروید،مانند جلساتی که توسط جامعۀ بیماران مبتلا به آلزایمر برگزار می شود.گفتگو با دیگر افراد در یک موقعیت مشابهی که احساسات شما را می فهمند می تواند حمایت و دوستی را به همراه داشته باشد. زمانی را صرف انجام کارهایی کنید که از آن لذت می برید.