داروهای خوراکی بخش دوم

داروهای خوراکی بخش دوم

آنهایی که تجزیۀ نشاسته را به تأخیر می اندازند شامل مهارکننده های آلفاگلوکوزیداز مثل Acorbose و Miglitol است . داروهایی که بافت ها را به نسبت به اثر انسولین حساس تر می کنند مثل Rosiglitazone و Pioglitazone . داروهایی که  DPP-IV  را مهار می کنند( gliptin ها و یا تقویت کننده های اثر incretin) مثل sitagliptin و vildogliptin . داروهای تزریقی : Exenatide که یک داروی مقلد  incretin است که ترشح انسولین را تحریک می کند . pramlintide (Amylin) سبب تأخیر در تخلیۀ معده و کاهش غلظت گلوکاگون می شود . انسولین : تمام انسولین هایی که در حال حاضر موجود هستند ،انسولین انسانی می باشند و تفاوت آنها در طول اثر پس از تزریق مس باشد . آنالوگ های جذب سریع الاثر انسولین ( lispro ، Aspart و Glulisine) و دو آنالوگ طولانی اثر انسولین (glargine و Detemin) ، خصوصیات جذبی بهتری بعد از تزریق دارند که اجازۀ تنظیم بهتر قند خون با خطر کمتر ایجاد افت قند خون