واکسیناسیون دریافتکنندگان عضو پیوندی دریافت کنندگان عضو پیوندی علاوه بر دریافت آنتی بیوتیک پروفیلاکتیک باید علیه عوامل بیماری احتمالی واکسینه شوند. در مورد دریافت کنندگان HSCT پیش از بازسازی سیستم ایمنی حداقل واکسیناسیون قبلی گیرنده و دهنده به پاسخ مناسبی نخواهیم رسید دریافت کنندگانHSCT آلوژنیک در صورت نیاز به حفاظت در مقابله �امل بیماری زا باید دوباره واکسینه شوند این وضعیت دریافتکنندگان اتولوگ کمتر مشخص شده است. سلولهای T و B خون محیطی اگر به تعداد کافی منتقل گردند شاید پاسخ ایمنی را ایجاد کنند هرچند بیماران سرطانی تحت شیمی درمانی خصوصاً مبتلایان به بیماری هوچکین که واکسیناسیون در آنها به طور گسترده مطالعه شده است به واکسیناسیون پاسخ طبیعی نداده و سطح آنتی بادی در آنها نسبت به افراد سالم سریعتر افت می کند. بنابراین بیمارانی که دچار سرکوب ایمنی هستند حتی اگر
پیوند قلب : عفونت زخم جناح و مدیا ستینیت از عوارض زودرس پیوند قلب هستند یک دوره خفیف آتریا افزایش مختصر گل و بلبل های سفید قبل از پیدایش حساسیت و ترشحات در محل شایع است. شک بالینی بر پایه عدم ثبات یا جوش نخوردن جناغ باعث تشخیص می شود در اغلب بیماران علت عفونت پاتوژن های دائمی معمول پوست ( استافیلوکوک طلایی از جمله سویه های مقاوم به متی سیلین و استافیلوکوک اپیدرمیدیس ) و همچنین میکروب های گرم منفی ( پسودمونا آئروژینواز و قارچ ها ( کاندیدا ) هستند . میکوپلاسما هومینیس در موارد نادر ممکن است علت مدیا ستینیت در گیرندگان پیوند قلب نیز باشد چون این عامل بیماری زا برای رشد نیاز به محیط بی هوازی دارد دیدن آن در محیط عادی مشکل است آزمایشگاه باید از احتمال عفونت میکند میکو پلاسما هومینیس آگاه باشد . درمان مدیا ستینیت میکوپلاسما هومینیس با ترکیبی از دبریدمان جراحی ( گاهی نیازمند ع
عفونتهای انگلی: رژیم تجویز شده برای پاتوژن قارچی پنوموسیستیس ممکن است از بیماران سروپوزیتیو در مقابل انگل توکسوپلاسماگوندی که باعث پنومونی بیماری احصایی بعضی اوقات و به طور شایع تر از ضایعات دستگاه عصبی مرکزی CNS می شود نیز محافظت نماید فواید نگهداری بیمار پیوند HSC بر روی درمان روزانه TMP-SMX برای یک سال بعد از پیوند عبارتند از حفاظت در برابر لیستریا مونوسیتوژن بیماری نوکاردیایی و همچنین عفونت های برنز با استرپتوکوک پنومونیه هموفیلوس انفولانزا که در نتیجه عدم توانایی مغز استخوان نابالغ جهت پاسخ به آنتی ژن های پلی ساکاریدی ایجاد می شوند. با افزایش مسافرت های بین المللی بیماری های انگلی که به طور نمونه به زیستخوان های محیطی خاصی محدود ممکن است فعال شدن مجدد را در بیماران خاصی بعد از پیوندHSC برهنگی زن بنابراین در بیماران ای با تاریخچه مناسب قبل از پیوند غربالگری و یا د
پروکتیت یا پروکتوکولیت : پروکتیت اکتسابی از راه جنسی ( التهاب محدود به مخاط رکتوم در ۱۲-۱۰ سانتی متر دیستال ) ناشی از تلقیح مستقیم پاتوژن های تیپیک STD به رکتوم است . در مقابل ،التهابی که از رکتوم به کولون گسترش می یابد ( پروکتوکولیت ) و روده باریک و روده بزرگ را درگیر میکند ( انتروکولیت) یا تنها روده باریک را درگیر میسازد . انتریت میتواند به دنبال بلع پاتوژن های روده ای تیپیک از راه دهانی – مقعدی در جریان تماس جنسی روی دهد . درد مقعد – رکتوم و خروج ترشحات موکوسی – چرکی و خونی ، پروکتیت یا پروکتوکولیت را مطرح میکند . در پروکتیت ، زور پیچ ( که تلاش برای دفاع را افزایش میدهد اما اسهال واقعی نیست )ویبوست شایع است ، در حالیکه پرو کتوکولیت و انتروکولیت اغلب موجب اسهال واقعی میشوند . در هر سه اختلال فوق ، آنوسکوپی معمولا اگزودای مخاطی ، خونریزی مخاطی پس از تماس ملایم (wipetest مثبت ) و گاه
بیماری التهابی لگن : معمولا به عفونتی اطلاق میشود که با صعود از دهانه رحم یا مهبل ، اندومتر و یا لوله های رحمی را درگیر میکند . عفونت ممکن است با انتشار به وراء دستگاه تناسلی ، پریتونیت لگنی ، پریتونیت فراگیر ، پری هپاتیت ، آبسه دور طحالی یا آبسه لگنی را ایجاد کند. در موارد نادر ، عفونت که به پاتوژن های اختصاصی STI مربوط نیستند به صورت ثانویه از کانون های عفونی مجاور ( مانند آپاندیسیت ، ایلئیت ناحیه ای یا دیور تیکولیت ) یا واژینوز باکتریایی، در نتیجه انتشار هماتوژن ( مانند سل و باکتریمی استاف ) یا به عنوان یک عارضه برخی بیماری های گرمسیری ( نظیر شیستوزومیاز ) به وجود آید . عفونت داخل رحمی ممکن است اولیه ( خود به خود معمولا از راه جنسی ) ثانویه به اعمال جراحی تهاجمی داخل رحمی ، (مانند گشادکردن و کور تاژ، ختم بارداری ، قرار دادن ابزار جلوگیری از بارداری در رحم یا هیستر و سالپنگو
سایر علل ترشح مهبلی یا واژینیت : در واژینیت اولسراتیو ناشی از TSS استافیلوکوکی ، S.aureus باید به وسیله رنگ آمیزی گرم یا کشت مایع مهبلی به سرعت شناسایی شود . در واژینیت التهابی تفلسی ، گسترده های مایع مهبلی ،نوتروفیل ها ، تفلس وسیع اپی تلیوم مهبلی ، افزایش تعدادسلولهای پارابازال و کوکسی های گرم مثبت را نشان میدهند. این سندرم به درمان با کرم 2% کلیندامایسین اغلب همراه با ترکیبات استروئیدی موضعی برای چندین هفته پاسخ میدهد . علل دیگر واژینیت و علایم فرجی -مهبلی در زنان عبارتند از احتباس اجسام خارجی ( مانند تامپون ) cervical اسپرم کش مهبلی ،فرآورده ها یا دوش ضد عفونی کننده مهبلی ، آتروفی اپی تلیوم مهبلی در زنان یائسه یا شیرده ، واکنش آلرژیک به کاندوم لاتکس ،آفت های مهبلی ناشی از عفونت HLV یا سندرم بهجت ، و وستیبولیت ( یک سندرم کمتر شناخته شده ) سرویسیت موکوسی – چرکی : MPC به التهاب اپی تلی
اورتریت و سندرم پیشابراهی در زنان : N.gonorrhoeae,C.trachomatis و گاه HSV, علامت دار ایجاد میکنند( که در زنان به نام سندرم پیشابراهی شناخته میشود ) و با سوزش ادرار داخلی ( معمولا بدون فوریت یا تکرار ادرار ) و پیوری مشخص میشود . در این حالت E.coli یا سایر پاتوژن های ادراری به تعداد 10۲ عدد در میلی لیتر ( یا بیشتر ) وجود ندارند . در مقابل ،سوزش ادرار در تب خال فرج یا کاندیدیاز ( و احتمالا تریکومونیاز ) فرجی – مهبلی، اغلب سوزش ادرار خارجی توصیف میشود که به واسطه تماس دردناک ادرار با فرج ملتهب یا زخمی به وجود می آید . آغاز حاد همراه با فوریت یا تکرار ادرار ، هماچوری یا حساسیت در لمس مقانه ، سیستیت باکتریایی را مطرح میکند . در میان زنان دچار علایم سیستیت باکتریایی را مطرح میکند.در میان زنان دچار علائم سیستیت حاد باکتریایی ،وجود درد و حساسیت در لمس زاویه دنده ای – مهره ای یا تب نشانگر پیلونفریت حاد است .
اورتریت در مردان : باعث ایجاد ترشح پیشابراهی ، سوزش ادار و یا هردوی اینها و معمولا بدون تکرار ادرار می گردد. علل آن شامل نیسریا گونوره ، کلامیدیا تراکوماتیس ،مایکو باکتویوم ژنیتالیوم ، اوره آپلاسما اوره آلیتیکوم ، HSV ، تریکوموناس واژینالیس و آدنوویروس میباشند. تا همین اواخر ، کلامیدیا تراکوماتیس عامل ۴۰-۳۰% از موارد اورتریت غیر گنوکوکی (NGU) به خصوص در مردان هتروسکسوال بود. با این وجود ،نسبت موارد ناشی از این ارگانیسم احتمالا به علت برنامه های موثر کنترل کلامیدیا در برخی از جوامع کاهش یافته باشد و بنظر میرسد مردان مسن با اورتریت کمتر احتمال دارد که عفونت کلامیدیایی داشته باشند . HSV و تریکوموناس واژینالیس ، هر یک عامل بخش کوچکی از موارد NGU در ایالات متحده میباشند.اخیرا مطالعات متعددی بطور ثابت مایکوپلاسماژنیتالیوم را به عنوان عامل احتمالی بسیاری از مو
بارداری و مسافرت : سوابق پزشکی و برنامه مسافرتی یک خانم باردار ، کیفیت خدمات پزشکی که در مقصد وی ارائه میشود و قابلیت انعطاف پذیری او مشخص میکند که آیا مسافرت طی حاملگی عاقلانه است یا نه. بر طبق نظر انجمن متخصصین زنان و مامایی آمریکا ، بی خطرترین بخش بارداری برای مسافرت بین ۱۸ تا ۲۴ هفتگی است که خطر سقط خود بخود و یا زایمان زود رس به حداقل میرسد. بعضی از متخصصین مامایی ترجیح میدهند که بعد از هفته ۲۸ بارداری مسافرت تنها تا چند صد مایلی منزل صورت گیرد تا در صرت بروز خطر نزدیک باشند ، با وجود این بطور کلی مسافرت برای زنان باردار سالم مورد قبول است . علیرغم این توصیه کلی ، چندین کنتراند یکاسیون نسبی برای مسافرت های بین المللی در طول دوران بارداری وجود دارد که عبارتند از سابقه سقط ، زایمان زودرس ، نارسایی سرویکس یا تو کسمی بارداری ، در صورت وجود مشکلات عمومی پزشکی از قبیل دیاب
پیشگیری از بیماری های گوارشی: اسهال ،علت اصلی بیماری در مسافرین معمولا دوره کوتاهی داشته خود بخود محدود میشود ، با این حال ،۴۰% از افراد مبتلا مجبور میشوند برنامه ریزی های خود را تغییر دهند و ۲۰% دیگر باید در بستر استراحت نمایند. مهم ترین عامل تعیین کننده خطر ، مقصد مسافر است .میزان شیوع در عرض ۲ هفته اقامت در کشورهای صنعتی ۸% و در بعضی از مناطق آفریقا و آمریکای جنوبی و آسیای جنوب شرقی ۵۵% است . شیرخواران و جوانان در معرض خطر بیشتری قرار دارند . یک بازنگری جدید مطرح کننده این است که ارتباط کمی بین بی احتیاطی در غذا خوردن و بروز اسهال مسافرین وجود دارد. مطالعات قبلی دانشجویان آمریکایی در مکزیک نشان داد که غذا خوردن در رستورانها و کافه تریاها یا مصرف غذای خریداری شده از دستفروش های خیابان با افزایش خطر همراه است. اتیولوژی : شایعترین پاتوژن های که مشخص شده میتوانند در مسافری