بررسی های آزمایشگاهی: در بررسی آزمایشگاهی باید خیلی دقت نمود و طوری انجام داد که در کوتاهترین زمان ممکن ، با حداقل هزینه و با ایجاد کمترین ناراحتی برای بیمار بتوان به تشخیص رسید . چون سطوح مخاطی و پوست توسط بسیاری از میکروارگانیسم های بدون ضرر و مفید کلونیزه اند ، کشت ها باید به روشی انجام شوند که احتمال آلودگی با فلور میکروبی حداقل بوده و حداکثر نتیجه رابدست دهند. یک نمونه خلط هنگامی که تحت نظر پزشک با ایجاد تحریک گرفته شود خیلی با ارزش تراست از زمانیکه در ظرفی که کنار تخت بیمار قرار داده شده است و تنها با یک آموزش سطحی به بیمار جمع آوری شود . رنگ آمیزی گرم نونه ها باید به دقت تفسیر شوند و کیفیت نمونه باید مورد ارزیابی قرار گیرد .یافته های که با رنگ آمیزی گرم بدست می آیند باید با کشت مطابقت داشته باشد ، در صورت وجود تضاد احتمالاتی نظیر عفونت با باکتری های سخت رشد یا بی هو
تشخیص و اقدامات اولیه: هیپوترمی با اندازه گیری حرارت مرکزی بدن که ترجیحا بهتر است از دو نقطه بدن باشد، به اثبات میرسد .پروب های رود ه ای باید در عمق ۱۵سانتی متری قرار داده شوند و نباید در کنار مدفوع سرد باشند. بطور همزمان یک پروب هم باید ۲۴ سانتی متر زیر حنجره قرار گیرد ، در صورت درمان با استنشاق هوای گرم این پروب دما را غلط نشان خواهد . تکیه بر ترمو گرافی مادون قرمز تمپان به تنهایی عاقلانه نیست ، پس از آنکه تشخیص هیپو ترمی مسجل شد باید مانیتور رینگ قلب انجام گیرد و در عین حال باید کوشش نمود تا از اتلاف بیشتر گرما پیشگیری شود. اگر بیمار در فیبریلاسیون مجدد بیمار را تا 30C گرم کنید تجویز اکسیژن اضافی همواره توصیه میشود ، زیرا اکسیژناسیون بافتی به طور معکوس تحت اثر شیفت به چپ منحنی تفکیک اکسی همو گلوبین قرار میگرد . در بیمارانی که دچار انقباض عروقی شده اند ، پالس اکسی متری بنظ