آسیب اعصاب پاها بخش سوم
برای جمع بسیار اندکی از بیماران درمان های فوق موثر نبوده و ناچار به مصرف مسکن های قوی تر مثل یا مورفین تحت نظر پزشک می شوند . زخم های اندامی تحتانی در حدود 5% از بیماران دیابتی را درگیر می کند و باید تأیید کرد که تقریبا همیشه می توان از ایجاد این زخم ها پیشگیری کرد و بسیاری از بیماران با نروپاتی و مشکلات عروقی پا هستند که هرگز به این زخم ها دچار نمی شوند .
دیابتی ها به این دلایل مستعد زخم های پا هستند :
آسیب عصبی در اثر دیابت شکل پا را تغییر داده و سبب ایجاد کال و برجستگی های استخوانی در نقاط فشار شده است .
آسیب عصبی دیابتی سبب اختلال حسی شده و بیمار ممکن است متوجه آسیب نشود برای مثال بیمار ممکن است بدون اینکه بفهمد یا روی اجسام تیز بگذارد .
آسیب عصبی به غدد عروق پا سبب خشکی پاها و ایجاد ترک هایی روی پوست آنها می شود .
آسیب عروق بزرگ سبب کاهش جریان خون پاها و اختلال در عمل ترمیم زخم ها می شود .
بنابراین چگونه می توان با وجود این همه اختلال و مشکل از ایجاد زخم اندام تحتانی پیشگیری کرد؟
اول اگر بیمار هرگونه شواهدی از نروپاتی دیابتی یا مشکل جریان خون پاها پیدا کرد باید به پزشکی که در درمان پای دیابتی تجربه و تخصص دارد مراجعه کند . پزشک نیز می تواند :
کال استخوانی را برداشته و فشار را بر بافت زیرین کم کند .
وسایل اصلاح کننده ای تجویز کند که با پراکنده کردن فشار بر روی پا مانع از ایجاد کال جدید شود .
عفونت های قارچی را در صورت وجود درمان کند و کرم های مرطوب کننده برای درمان خشکی پوست تجویز شود .
اگر پای بیمار طوری تغییر شکل داده که بیمار نمی تواند کفش معمولی بپوشد از کفش های مخصوصی استفاده شود .
بیمار برای مراقبت درست از پای خود مشاوره شود .
No related posts.