استراتژی های گرم کردن مجدد

استراتژی های گرم کردن مجدد:
تصمیم کلیدی اولیه این است که آیا بیمار را بطور پاسیو باید گرم کرد یا اکتیو.
گرم کردن پاسیو و خارجی بیمار خیلی ساده شامل پوشاندن بیمار و قرار دادن او در یک محیط گرم است اگر سربیمار هم پوشانده شود سرعت گرم شدن معمولا 5C/. تا 2C در ساعت است .
این روش برای بیمارانی که از قبل سالم بوده اند و بطور تصادفی دچار هیپوترمی حاد و خفیف اولیه شده اند ایده آل است.
بیمار باید به اندازه کافی گلیکوژن داشته باشد که ترمو ژنز داخلی را تأمین کند.از بکار بردن مستقیم گرما برای اندام ها در فردی که دچار هیپوترمی شدید مزمن است ، باید اجتناب شود چون ممکن است باعث القای وازود یلا تاسیون محیطی شود و afterdrop حرارت مرکزی _ افت مداوم حرارت مرکزی بعد از خارج کردن بیمار از محیط سرد_ را تسریع کند.
بکار بردن حرارت تنه ای خطر afterdrop را کاهش میدهد.
در شرایط زیر گرم کردن بیمار بطور اکتیو الزامی است : درجه حرارت مرکزی 32C (پوئی کیلو ترمی) ناپایداری قلبی عروقی ،دو انتها طیف سنی ، اختلال در عملکرد CNS ، نارسایی هورمونی، یا هر گونه وضعیت مشکوک به هیپوترمی ثانویه .گرم کردن اکتیو و خارجی بیمار به بهترین نحو با پتوهای گرم کننده با فشار هوا انجام میشود.سایر راه ها شامل دستگاه هایی است که آب را از طریق تشک های تعویض حرارت خارجی به جریان در می آورند ، منابع حرارتی تابشی و بسته های گرم کننده .
مانیتو رینگ بیمار دچار هیپوترمی در وان آب گرم بی نهایت مشکل است از پتوهای برقی باید اجتناب کرد زیرا پوستی که دچار وازو کنتریکسیون است براحتی میسوزد .
برای گرم کردن اکتیو مرکزی ؛راه های گوناگونی در دسترس است .گرم کردن راه های هوائ با اکسیژن گرم و مرطوب (۴۰C تا ۴۵C ) راه آسانی است که از طریق ماسک یا لوله تراشه انجام میگیرد .
علیرغم آنکه گرم کردن از طریق راه های هوای نسبت به سایر روشها حرارت کمتری ایجاد میکند و به سرعت بالا رفتن دما 1C تا ۲C می افزاید .
کریستالو ئیدها را باید تا 40C تا 42C گرم کرد اما مقدار حرارتی که ایجاد میشود زمانی چشمگیر است که احیای حجم در مقادیر زیاد صورت پذیرد .
کارآترین روش برای گرم کردن و تحویل مایع یا خون از طریق یک تبادل کنندهٔ حرارتی جریان متقابل in_line انجام میگیرد شستشوی لوله گوارش یا مثانه با آب گرم حرارت بسیار کمی ایجاد میکند، زیرا سطحی که در مجاورت آن قرار میگیرد محدود است .
این روشها را باید برای بیمارانی نگه داشت که دچار ایست قلبی هستند وبعد همراه با سایر روشهای گرم کردن اکتیو توأما بکار برد.
شستشوی بسته توراکس در بیمارانی که به شدت هیپوترمیک هستند و دچار ایست قلبی نیز شده اند خیلی موثرتر است .
قفسه سینه از طریق دو لوله توراکو ستومی یا قطر زیاد که در دو همی توراکس تعبیه شده اند ، شستشو داده میشوند ،لوله های توراکو ستومی را نباید به منظور گرم کردن مجدد در همی توراکس چپ بیماری که دارای پرفوزیون خود بخود است قرار داد.
شستشوی صفاتی با دستگاه دیالیز در دمای 40C تا 45C. به خوبی حرارت منتقل میکند ، به شرطی که از طریق دو کاتتر با ساکشن جریان خروجی به پریتوئن وارد شود .
همود یالیز استاندار نیز نظیر دیالیز صفاتی در بیمارانی بسیار سودمند است که دچار اختلالات الکترولیتی را بدو میولیز، یا مسمویت هستند.روش دیگر ، وارد کردن یک دستگاه گرم کنندهٔ سریع داخل عروقی از طریق ورید مرکزی است .
روش های گرم کردن خون در خارج از بدن باید برای بیمارانی که دچار هیپوترمی شدید هستند بکار گرفته شود، بخصوص آنهایی که دچار هیپوترمی تصادفی اولیه هستند (جدول ۳_۱۹) بای پس قلبی ریوی را باید برای بیمارانی بکار برد که دارای پرفوزیون نیستند و کنترا اند یکاسیون مستندی برای احیای آنها وجود ندارد .
حمایت سیستم گردش خون نیز ممکن است تنها راه موثر در بیمارانی باشد که اندام های آنها کاملا یخ زده است و یا آنهایی که تخریب بافتی آنها بسیار شدید بوده و با رابدو میولیز همراه است .
هیچگونه شواهدی مبنی براینکه گرم کردن فوق العاده سریع ، احتمال زنده ماندن را بیشتر میکند وجود ندارد معمولا بهترین استراتژی ترکیبی از روشهای گرم کردن بطور پاسیو ، اکتیو تنه ای واکتیو مرکزی است .