استفاده از آتل مخصوص آلت تناسلی
در این روش یک غلاف به صورت تنگ و چسبان روی آلت قرار می گیرد و سپس روی آن یک وسیله شبیه کاندوم که از قبل نرم و لیز شده است قرار می گیرد . این وسیله سفتی لازم جهت دخول را ایجاد می کند . استفاده از این وسیله نسبتا بدون خطر است . استفاده از از این وسیله در بعضی مردان و همسرانشان ایجاد ناراحتی می کند و در بعضی نیز این گونه نیست .
درمان با جایگزینی هورمون (هورمون درمانی)
بسیاری از مردان آگاهند که زنانی که یائسه می شوند از تزریق هورمون استروژن بهره مند می شوند . بنابراین بسیاری از آن ها نتیجه گیری می کنند که باید هورمونی وجود داشته باشد که آن ها نیز بهره ببرند و میل جنسی خود را افزایش دهند . بسیاری از مردان عقیده دارند هورمون تستو سترون می تواند مشکل ناتوانی جنسی آن ها را حل کند . کاهش میزان هورمون تستوسترون بیشتر موجب کاهش میل جنسی می شود تا توانایی نعوظ . تا زمانی که آزمایشات پزشکی کاهش میزان هورمون را اثبات نکنند استفاده از این هورمون توصیه نمی شود .
کاهش سطح هورمون دی هیدواپی اندوسترون (DHEA) با احتمال بیشتری موجب ناتوانی جنسی می شود . استفاده از این دارو باید با احتیاط بسیار زیادی صورت گیرد . هنوز مشخص نیست آیا استفاده از این هورون در بلند مدت مؤثر و ایمن است یا خیر؟ بعلاوه اگر این مکمل ها مفید باشند ، دوز مناسب آن مشخص نیست .
استفاده از داروهای موضعی
این عقیده که به وسیله ی مالیدن دارو به پوست آلت تناسلی می توان نعوظ کسب کرد ، طرفداران زیادی دارد . این روش ها نه تنها تهاجمی نیستند ، بلکه ممکن است به عنوان بخشی از ابزار معاشقه زوجین به کار روند . انتظار می رود این شکل از درمان نسبت به استفاده از تزریق دارو و یا قرار دادن دارو در منفذ آلت طرفداران بیشتری داشته باشد . داروهای زیادی به این منظور مورد بررسی قرار گرفته است تا دیده شود آیا باعث نعوظ می شوند یا خیر؟ از میان داروهایی که مطالعه شده اند می توان به پروستاگلاندینE2 ، نیتروگلیسرین و آمینوفیلین اشاره کرد .تاکنون هیچ کدام از این داروها مسلم نشده است که دارای اثر درمانی هستند یا خیر و زمان بیشتری مورد نیاز است تا اثر درمانی آن ها به اثبات برسد .
No related posts.