تظاهرات بالینی و تشخیص استئومیلیت

تظاهرات  بالینی و تشخیص استئومیلیت :

تشخیص استئومیلیت حاد طی اولین هفته های شروع بیماری ، حائز اهمیت است و معمولا نسبتا آسان است با این حال اگر تشخیص داده نشود ، نشانه ها ممکن است مزمن شوند و طی سالها پیشرفت آهسته داشته باشند یا به فاز نهفته بروند.

شرح حال و معاینه فیزیکی کامل ، قسمت های اصلی ارزیابی  می باشند .یک الگو واضح درد ، تورم و احتمالا درناژ بعد از جراحی یا آسیب باید شک بالینی را بر انگیزد اما ممکن است همگی این نشانگرها وجود نداشته باشند ( حتی در یک بیمار دچار نوروپاتی ،گردش خون مختل ،ادم مزمن ، نارسایی ارگانی ، دیابت یا سایر عوامل مستعدکننده ) سوالات مستقیم در موردآسیب های قبلی ، عفونت ها ، جراحی ها یا وسایل کاشتنی حتی اگر دهه ها سال قبل باشد میتوانند اطلاعات حیاتی را در راهنمایی درمان امپریکال و جراحی در اختیار قرار دهند .

شرح حال آسیب به ویژه حائز اهمیت است حتی اگر پوست پاره نشده باشد و هیچ علائم بالینی باکتریمی وجود نداشته باشد .

معمولا آسیب بافتی به عنوان منبع عفونت ثانویه استخوان عمل میکند که احتمالا به علت باکتریمی سطح پایین رخ دهد و اعلب بدون هیچ نشانه ای میباشد .

سایر منابع انتشار ممکن است شامل کورک ها ، آبسه ها ، سلولیت یا محل های تزریق باشند یک معاینه دقیق برای شناسایی عوامل مستعد کنندۂ دیگر و سنجش نقش ناتوانی های همراه مانند نوروپاتی ، بیماری شریانی ، نارسایی وریدی و ترومای مزمن که میتوانند منجر به تجمع شدید کالوس در پای بدون حس گردند،ضروری است .

توجه و سنجش دقیق بیماری هایی که ممکن است همراه با استئومیلیت رخ دهند ضروری است ،

آرتریت ، نقرس ، ایسکمی ، نوروپاتی ها، جراحی اخیر ممکن است زمانی تشخیص داده شوند که استئومیلیت علت واقعی نشانه ها به عنوان یک کوفا کتور باشد.

به عنوان مثال ، درد پشت مزمن ممکن است مربوط به آرتریت دژنراتیو باشد اما اگر درد واقعا ناشی از دیسکیت همراه با استئومیلیت مهره ای باشد ، میتواند با از دست دادن قابل ملاحظه ای عملکرد عصبی همراه شود استئومیلیت به درستی و زود تشخیص داده شده نقش تعیین کننده ای در عملکرد ، ناتوانی و هزینه درمان بعدی و خطر عواقب کشنده دارد.

انواعی از وسایل را باید برای تشخیص قطعی یا کنار گذاشتن قطعی عفونت به کار برد .

یک عکس رادیو گرافی استاندار نقطه شروع خوبی است که میتواند انواعی از اختلالات را نشان دهد و ممکن است نیاز به بررسی های تصویر برداری بیشتر را مرتفع سازد .

از دست دادن استخوان ، سکستر ، بالا آمدن یا تورم پریوست ( که میتواند در اوایل بیماری ایجاد شود و سایه های اطراف اجسام خارجی نشانگرهای عفونت استخوانی هستند .

با این حال ، این یافته ها ممکن است با سایر بیماری ها مانند تومورها ، تروما ،نکروز آواسکولار و نقرس نیز یافت شوند .

تصویرهای دو بعدی استاندار ارزش محدودی در سنجش استخوان های پیچیده دارند.

از آنجایی که ظهور عفونت در رادیو لوژی زمان بر است ، رادیو لوژی برای تشخیص استئومیلیت محدویت دارد و در رفتگی یا جذب استخوانی ناشی از عفونت را ممکن است را نتوان تا هفته ها یا بیشتر تشخیص داد.

بسته به نتایج رادیو گرافیک ابتدایی ، ممکن است بررسی های بیشتر با تکنیک های تهاجمی لازم شود ،جمع آوری چرک با آسپیراسیون سوزنی با عبور از یک منطقه تمیز از یک محفظه بسته نه تنها عفونت استخوانی را مشخص کند.

بلکه امکان کشت وارزیابی پاتوژن ها را نیز فراهم میکند کشت سو آپ زخم ممکن است تا حدی ارزش داشته باشد ولی واضح است که در شناسایی عامل یا عوامل اصلی کمتر قابل اعتماد است ( چرا که ممکن است در استخوان وجود داشته باشد ولی در سطح زخم وجود نداشته باشد

بیوپسی ، اطلاعات میکرو بیولوژیک دقیق تری از آسپیراسیون سوزنی در اختیار قرار میدهد و بافت کافی برای بررسی های پاتولوژیک که ممکن است کمک کننده باشد ، فراهم میکند.

بعضی ارگانیسم های که معمولا با روش های استاندار کشت داده میشوند در درمان مناسب یا اصلا کشت داده نمیشوند را ممکن است با روش های رنگ آمیزی نمونه های بافتی قابل مشاهده کرد.

متأسفانه ،اندازه سوزن مورد استفاده برای بیوپسی سوزنی ممکن است برای استخوان های کوچک دست ها و پاها مناسب نباشد .

باز کردن به روش جراحی باز ،بیوپسی و دژ ناژ باز که میتوانند نمونه های بافتی به کیفیت بالا برای کشت و پاتولوژی را فراهم کنند و یک نمایی از استخوان عفونی و بافت های اطراف ارائه دهند ،نیز باید در نظر گرفته شوند.

بافت نکروتیک را میتوان برداشت و گردش خون را با یک عمل سنجید استفاده از واکنش زنجیره پلی مراز و سایر تکنولوژی های وابسته برای شناسایی ارگانیسم های خاص و حتی تعیین حساسیتشان طی چند ساعت بجای چند روز یا چند هفته در حال افزایش است.

اطلاعات در مورد گونه های خاص ارگانیسم های غیر معمول به خصوص در مورد مشکل ممکن است ارزشمند باشند.

تست های آزمایشگاهی در سنجش  کمک کننده هستند اما معمولا اطلاعات خاص مربوط به علت یا شدت بیماری را در اختیار قرار نمیدهند .

لوکو سیتوز ممکن است در عفونت حاد دیده شود ولی در عفونت مزمن با احتمال کمتری رخ میدهد که ممکن است با کم خونی همراه باشد تعیین میزان سدیما نتاسیون اریتروسیتی ESR یک تست ساده و ارزان برای تشخیص است .

ESA یک نشانگر پاسخ به عفونت های استافلوکوک اورئوس است اما برای عفونت های گرم منفی کمک کننده نیست چرا که سیتوکین ها و عناصر التهابی که منجر به بالا رفتن ESR در مورد باکتری های گرم مثبت ( استافیلوکوک اورئوس ) میشوند با آنهایی که در عفونت های گرم منفی وجود دارند متفاوت است .

اندازه گیری پروتئینی واکنشی  (CRP) ممکن است کمک کننده باشد (به خصوص در ارزیابی کودکان ) اما ممکن است به اندازه تعیین ESR در بعضی موارد کمک کننده نباشد .

تغییرات CRP در پاسخ به عفونت باکتری هایی زودتر رخ میدهد .ESR و CRP هر دو محدویت های قابل توجهی در بیماریهای چند عاملی دارند که در آنها ESR و CRP بالا رفته منعکس کننده  استئومیلیت را عارضه دار کنند .

باید شامل اندازه گیری سطح گلوکز و آزمایشات نارسایی کلیوی ،نقرس ، واسکولیت و بیماری های روماتوئیدی میباشند.

اگر تشخیص نامعلوم باقی بماند ، بررسی های تصویر برداری تکمیلی ممکن است حائز اهمیت باشند .

CT اسکن نسبت به رادیو گرافی ساده حدود استخوانی را بهتر معلوم میکند و یک نمایش سه بعدی را در اختیار قرار میدهد که میتواند در شناسایی اختلالات و ارائه یک رویکرد جراحی مناسب بسیار کمک کننده باشد.

MRI تصاویر با کیفیت بالای بافت نرم اطراف اختلال استخوانی را ارائه میدهد و ممکن است در تشخیص آبسه اپی دورال مرتبط با استئومیلیت مهره ای ضروری باشد