رتینوپاتی دیابتی بخش اول
شبکیه در خلف (پشت) چشم قرار دارد که حاوی عروق ظریفی است که اعصاب چشم را تغذیه می کنند . سطح بالای گلوکز خون با پرفشاری خون می تواند به سلول های پوشانندۀ بستر این عروق خونی صدمه وارد کرده و سبب تقویت رتینوپاتی شوند . زودرس ترین اختلال قابل مشاهده ، نقاط ریز قرمزی هستند که مجاور عروق خونی قرار دارند و ممکن است پدیدار شده و ناپدید شوند که به آنها میکروآنوریسم و یا خونریزی های نقطه ای (dot hemorrhage) گفته می شود . صدمۀ بیشتر سبب نشست خون و مایع به مناطق اطراف شده و سبب ایجاد نمای اختصاصی خونریزی لکه و شعله شود . (blot and flame hemorrhage) نشت مایع سبب رسوبات زرد رنگی به نام اگزودای سخت خواهد شد . این تغییرات در پشت چشم (back grand retinopathy) سبب ایجاد مشکلی در دید فرد خواهد شد و بیمار نسبت به آنها آگاهی ندارد ولی باید به آنها توجه شود و انها را جدی گرفت چرا که اگر کاری برای کنترل قند خون و کاهش فشار خون فرد انجام نشود ، این ضایعات پیشرفت کرده و سبب صدمات جدی و کاهش دید فرد می شوند .
اگر این ضایعات پیشرفت کند ، عروق خونی صدمه دیده ، مسدود شده و ناحیه ای که توسط آن عروق خونی مشروب می شود ، دیگر مواد لازم برای حیات خود را دریافت نمی کند . شبکیه با رهاسازی مواد شیمیایی مثل فاکتور رشد مشتق از اندوتلیوم (VEGF) پاسخ می دهد که این فاکتور سبب القای ساخت عروق جدید می شود . به این حالت رتینوپاتی تکثیری (proliterative retinopathy) گفته می شود .
بدبختانه ، این عروق جدید شکننده بوده و مستعد خونریزی می باشند به طوریکه خونریزی با منشأ این عروق می تواند سبب از دست رفتن ناگهانی بینایی شود .
خونریزی و فاکتورهای رشد نیز می توانند سبب شکل گیری بافت اسکار در خلف چشم شوند این اسکار می تواند به شبکیه فشار وارد کرده و سبب جدایی شبکیه ای retinal detachement و از دست رفتن بینایی شود .
No related posts.