مترونیدازول

مترونیدازول :

مترونیدازول یک ایمیدازول مصنوعی صرفاً علیه باکتری های بیهوازی تک یاخته ای  فعال است احیا گروه نیتروی مترونیدازول توسط سیستم حمل الکترون بی هوازی باکتری یکسری بازدیدهای واکنشی موفقی تولید می کنند که به DNAآسیب می رساند.

تغییر نفوذ پذیری غشای سلولی پلی میکسین ها :

پلی میکسین B  و کولیستین ، یا پلی میکسین E, پلی پپتیدی های حلقوی بازی هستند آنها ترکیبات کاتیونی فعال در سطح هستند به نفوذ پذیری غشا خارجی و سیتوپلاسمی باکتری های گرم منفی را مختل میکنند.

گرامیسیدین A: یک پلی پپتید با ۱۵ اسید آمینه که به عنوان یونوفور در دو لایه لیپیدی ، کانال یا سوراخ ایجاد میکند .

داپتومایسین : این دارو یک آنتی بیوتیک لیپوپپتیدی باکتریسیدال جدید است که با قرار گرفتن در غشای سلولی باکتری های گرم مثبت منجر به تشکیل کانالهای می‌شود که با به بیرون راندن یون های داخل سلولی منجر به کشته و نهایتاً سلول کشته می شود.

مکانیسم های ایجاد مقاومت: برخی باکتری ها نسبت به گروه های خاصی از داروهای ضد باکتری مقاومت ذاتی دارند مثل باکتریهای بی هوازی اجباری نسبت به گلیکوزیدها باکتری های گرم منفی نسبت به وانکومایسین به علاوه آتلیه هایی که معمولا به داروهای ضد حساسیت نیز می توانند مقاومت کسب نمایند.

مقاومت اکتسابی یکی از محدودیت‌های اصلی شیمی درمانی موثر ضد باکتری است مقاومت با جهش ژن ها یا اکتساب ژن جدید به وجود می‌آید ژن های جدید کامل مقاومت معمولا سلول به سلول توسط عناصر ژنتیکی متحرک مثل پلاسمید ترانسپوزون و باکتریوفاژ منتشر می‌شود.

جمعیت باکتریهای مقاوم در جایی که مقدار زیادی داروهای ضدمیکروبی مصر می‌شوند و به صورت انتخابی میان جمعیت حساس رشد می‌کنند شیوه های اصلی باطری ها برای مقاومت در مقابل عملکرد داروهای ضدمیکروبی عبارتند از غیر فعال کردن دارو تغییر یا تولید بیش از حد حدس زد با سینی با جهش ژن پروتئین اکتساب یک ژن جدید که هدف غیر حساس تولید میکند.

کاهش نفوذپذیری پوشش سلول به عدم تبدیل یک پیش داروی غیرفعال به مشتقات فعال آن و حذف فعال دارو از پری پلاسمی یا داخل سلول مکانیسم های اختصاصی مقاومت باکتری نسبت به داروهای اصلی ضدباکتری که در زیر آمده اند خلاصه شده اند.

بتالاکتام ها : باتری ها و شیوه های مختلف نسبت به انتی بیوتیک های بتالاکتام کسب مقاومت می کنند شایع ترین حالت تخریب دارو توسط بتالاکتامازها است .

بتالاکتامازهای باکتری های گرم منفی در تری پلاس بین غشایی داخلی و خارجی قرار دارد در حالی که گرم مثبت ها بتالاکتامازها را به محیط خود ترشح می‌کند تمایل این آنزیم ها به آنتی بیوتیک بیش از آنتی بیوتیک به هدف خود است

اتصال باعث هیدرولیز حلقه بتالاکتام میشود ژن های بتالاکتاماز هم روی کروموزوم ها و هم خارج آنها هم در گرم مثبت ها و هم گرم منفی ها یافت می شود این ژن ها اغلب روی عناصر متحرک ژنتیک قرار دارد بسیاری از آنتی بیوتیک های بتالاکتام از نسل پیشرفته از قبیل سفتریاکسون و سفپیم در حضور بتالاکتامازهای با واوسطه پلاسمید پایدار هستند و بر علیه باکتری های مقاوم به آنتی بیوتیک های بتالاکتام از نسل قدیمی‌تر فعال می باشند با این وجود برخی از انواع بسیاری از سر بتالاکتامازهاESBL که یا توسط باکتری های گرم منفی مانند کلبسیلا پنومونیه و اشرشیا کولی ) بر روی عناصر ژنتیکی متحرک حذف شده اند و یا به عنوان ژن های کروموزومی ثابت در سایر گونه های گرم منفی مانند گونه های انتروباکتروجود دارند.

دارای اختصاصی بودن وسیعی برای سوبسترا هستند و عملا تمام پنی سیلین ها و سفالوسپورین ها را هیدرولیز می نمایند.

کارباپنم ها بطور کلی نسبت به هیدولیز ESBL مقاوم اند و داروی انتخابی برای درمان عفونت هایی هستند که توسط انتروباکتریاسه های تولید کنندهESBL ایجاد می‌شود با این وجود اینترون باکتری‌هایی به خصوص کلبسیلا نومونیه که کارباپنماز تولید می‌کنند و عملاً به تمام آنتی بیوتیک های بتالاکتام مقاومت هم اکنون ظاهر شده اند.

یک روش توصیه شده برای غلبه بر مقاومت ایجاد شده توسط بتالاکتاماز ترکیب بتالاکتام با یک مهار کننده است که به آنزیم غیر فعال کننده متصل شده جلوی حمله آن به آنتی‌بیوتیک را می گیرند متأسفانه مهار کننده ها مثل اسید کلاولانیک ، سولباکتام ، وتازوباکتام ) تمام انواع بتالاکتامازهای کروموزومی مانند بتالاکتاماز کروموزومی انتروباکتر و کارباپنماز ها متصل می‌شوند و بنابراین نمی‌توانند جلوی غیر فعال شدن آنتی بیوتیک های بتالاکتام را توسط این قبیله آنزیم‌ها بگیرند تا کنون هیچ آنتی بیوتیک یا مهار کننده ای به تاتامی ساخته نشده که بتواند در مقابل همه بتالاکتامازهای شناخته شده پایداری کند.

یکی دیگر از شیوه های مقاومت باکتری به آنتی بیوتیکهای بتالاکتام تغییردر PBP  به نحوی است که تمایل آن به دارو شدیداً کاهش یابد گنجینة غیر ممکن است و جهش ژن های موجود صورت پذیرد اکتساب ژن های جدیدPBP مقاومت استاسیلوکوک  به متی سیلین یا قطعات جدید از ژن های  PBP مثل مقاومت استرپتوکوک ،گونوکوک و. مننگوکوک که به پنی سیلین اهمیت بیشتری دارند.

یک روش دیگر در باکترهای گرم منفی ، کاهش نفوذپذیری غشا خارجی توام با خروج سریع آ نتی بیوتیک از پری پلاسم به خارج سلول است .

جهش ژن های کانال های پروتئینی غشاء خارجی که پورین نامیده میشوند.

ورود انتی بیوتیک های بتالاکتام را به داخل سلول کاهش داده از طرف دیگر ،پروتئین های اضافی کانال های برای اخراج فعال  بتالاکتام ها به خارج از سلول میسازند.

مقاومت آنتروباکتریاسه به بعضی سفالوسپورین ها و مقاومت پسودومونا به سفالوسپورین ها و پیپراسیلین بهترین مثال های این روش هستند.